ΑΔΕΔΥ Η ΚΡΙΣΗ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ

Δυο μήνες έχουν σχεδόν περάσει και ακόμη δεν έχει γίνει δυνατή η εκλογή προέδρου της Eκτελεστικής Eπιτροπής του Γενικού Συμβουλίου της AΔEΔY.

Οι τυμπανοκρουσίες για ήττα της γραφειοκρατίας μέσα από τα αποτελέσματα των εκλογών του 35ου  συνεδρίου και το χάσιμο της πλειοψηφίας από τους υποστηρικτές της κυβέρνησης δυστυχώς δεν είχε και ανάλογη συνέχεια.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της έκφρασης της κρίσης ηγεσίας αποτελεί η εκλογή του πάλαι ποτέ προέδρου της ΑΔΕΔΥ Σπύρου Παπασπυρου ως προέδρου του Γενικού Συμβουλίου της.
Η αδυναμία των παρατάξεων της αριστεράς να διαμορφώσουν την διάδοχη λύση και να καθοδηγήσουν τους αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στα μνημόνια της τρόικας και της συγκυβέρνησης είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.
Πώς κάτω από αυτές τις εξελίξεις μπορούν  να οργανώσουν την πάλη ενάντια στις απολύσεις στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, να δώσουν μια άλλη προοπτική και ελπίδα στους εργαζόμενους αυτής της χώρας, να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη και την χαμένη αξιοπρέπεια του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος;
Η αποχή του ΠΑΜΕ από κάθε συζητηση, αλλά και των Συσπειρώσεων εφόσον δεν πέρασε η πρότασή τους για προγραμματικό προεδρείο περιέπλεξε πιο πολύ τα πράγματα οδηγώντας σε πλήρες αδιέξοδο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι την εκλογή του Παπασπύρου (ευνόησε) η παραίτηση της υποψηφιότητας από την Αυτόνομη Παρέμβαση.
Σε μια τέτοια περίοδο η έλλειψη ηγεσιας στην ΑΔΕΔΥ και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ανυπαρξία της  ΓΣEΕ είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης ώστε να εφαρμόσει την πολιτική των τροϊκανών και των μνημονίων.
Η άμεση  δημιουργία μιας πλατφόρμας που να βάζει ξεκάθαρα την πάλη ενάντια στην μνημονική  πολιτική των απολύσεων και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, την καταστροφή της υγείας και της παιδείας, την άμεση οργάνωση των άνεργων, το σταμάτημα των απολύσεων και την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων από όπου και αν προέρχονται, είναι μια βάση για να ξεκινήσουμε.
Μόνο έτσι μπορούμε να δούμε να ανοίγει μια άλλη προοπτική. Μόνο έτσι μπορούμε να σταματήσουμε τα νέα μνημόνια που ετοιμάζουν, έτσι θα δούμε και ποιος πραγματικά παλεύει ενάντια σε αυτές τις πολιτικές και ποιος παλεύει να τις ανατρέψει και να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τους εργαζόμενους αυτής της χώρας και όχι μόνο.
Η γραφειοκρατία του κυβερνητικού συνδικαλισμού που χρόνια καθόταν στο σβέρκο των εργαζόμενων όλης της χώρας πράγματι έχασε τον έλεγχο του ανώτατου συνδικαλιστικού οργάνου των δημόσιων υπαλλήλων· η νίκη αυτή μπορεί όμως και να χαθεί από την γύμνια και την ανικανότητα να οργανωθεί μια νέα ηγεσία. Την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ξεπερνούν τις ηγεσίες τους όπως σε πολλά υπουργεία το 2011 ή το 2013 ή οι πανεστημιακοί διοικητικοί υπάλληλοι πρόσφατα.
Η αναγκαιότητα της οργάνωσης μιας πανεργατικής απάντησης σε αυτή την πολιτική βγάζει νέες μορφές πάλης και πετάει στην άκρη τους ανασταλτικούς παράγοντες και από τα λεγόμενα προοδευτικά συνδικάτα που στέκονται εμπόδιο και συνήγοροι της κυβερνητικής πολιτικής.
Γιατί η επίκληση ότι όλα θα αλλάξουν αν μας κάνετε πλειοψηφία μας πάνε σε άλλες λαϊκομετωπικές θεωρίες που κατά τα αλλά τις καταγγέλλουνε.
Η ιστορία όμως δεν μας περιμένει, αντίθετα προχωρά μέσα από δικούς της δρόμους Οργανώνεται από τα κάτω όταν η κεφαλή είναι στον (δικό ) της κόσμο και ανοίγει άλλες προοπτικές
Η πάλη για την οργάνωση των δυνάμεών μας στην προοπτική μιας Γενικής Απεργίας Διαρκείας σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα μπορεί μόνο να σταματήσει αυτήν την καταστροφή και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλούν.
Η ανατροπή τους θα είναι το πρώτο πραγματικό κοινωνικό πλεόνασμα που μόνο εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε να δημιουργήσουμε.
Γιώργος Μαγκλής