ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΩΝ ΣΕ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Η δίκη του Σάββα Μιχαήλ-Μάτσα, Γενικού Γραμματέα του EEK, και του Κωνσταντίνου Μουτζούρη, πρώην Πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πραγματοποιήθηκε στις 3 – 4 Σεπτεμβρίου 2013, μετά από μια  μήνυση που κατατέθηκε από το ναζιστικό κόμμα “Χρυσή Αυγή” στις 8 Μαΐου 2009, και προωθήθηκε το 2013 από το ελληνικό «δημοκρατικό» κράτος και τον δικαστικό του βραχίονα, μετά την είσοδο της “Χρυσής Αυγής” στο ελληνικό κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2012. Η δίκη είχε μεγάλες επιπτώσεις και προκάλεσε τεράστια οργή σε διεθνές και εθνικό επίπεδο.

        Όπως πολλές δηλώσεις από πολλές οργανώσεις, από πολύ γνωστά ή «άγνωστα» άτομα, καθώς και προσωπικότητες του πολιτιστικού και πολιτικού κόσμου, του διεθνούς Τύπου και των μαζικών μέσων ενημέρωσης από όλα τα μέρη του πλανήτη τόνισαν, ήταν η πρώτη φορά μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και την ήττα του ναζισμού, που δύο αντιφασίστες, συμπεριλαμβανομένου και ενός Εβραίου κομμουνιστή διανοούμενου και ηγέτη ενός τροτσκιστικού Κόμματος, στην περίπτωση του Σάββα Μιχαήλ-Μάτσα, οδηγούνται στο δικαστήριο από τους Ναζί, με τη συνενοχή των επίσημων κρατικών θεσμών σε μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

     Ήταν αυτό το ισχυρό τσουνάμι διαμαρτυριών και αλληλεγγύης που δημιούργησε μια πολιτική δυναμική που επέτρεψε τη νίκη του «κατηγορουμένου» σε μια αρχικά πολύ δύσκολη δίκη. Κόμματα της ελληνικής Αριστεράς, πολλές συνδικαλιστικές οργανώσεις, αναρχο-συνδικαλιστικές και αναρχικές συλλογικότητες, πολιτιστικοί σύλλογοι, δεκάδες καλλιτέχνες και διανοούμενοι, εξέδωσαν τις δημόσιες δηλώσεις αλληλεγγύης και/ή απέστειλαν μάρτυρες υπεράσπισης για το Σάββα Μιχαήλ-Μάτσα.  Περίπου χίλια άτομα συγκεντρώθηκαν μέσα και γύρω από το δικαστήριο στη διήμερη δίκη. Τέλος, η ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου ήταν «αθώοι» και για τους δύο κατηγορούμενους.

       Οι τρεις αλληλένδετοι στόχοι αυτής της εξωφρενικής δίωξης ήταν, όπως ο Σάββας Μιχαήλ επεσήμανε στην τελική “απολογία” του στο δικαστήριο,

  • να θέσει εκτός νόμου κάθε αντιφασιστικό λόγο και δράση σε συνθήκες κοινωνικής πόλωσης και μαζικής αναταραχής, σε μια χώρα όπου η άρχουσα τάξη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χρησιμοποιεί τις φασιστικές συμμορίες ως μέσο για να επιβάλει εκ νέου τον έλεγχο της·
  • να ξεκινήσει, αρχής γενομένης από το τροτσκιστικό κόμμα, τη διαδικασία να κηρυχτεί παράνομη ολόκληρη η Αριστερά και την κατάργηση των δημοκρατικών λαϊκών δικαιωμάτων στην Ελλάδα · 
  •  τελευταίο αλλά όχι έσχατο, να θεσμοθετήσει τον δηλητηριώδη αντισημιτισμό που συνοδεύει από την αρχή τη δίωξη του Σάββα Μιχαήλ-Μάτσα, που σύμφωνα με την ασταμάτητη εκστρατεία μίσους των Ναζί, δεν είναι παρά ένα «όργανο της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας για την επιβολή Εβραιο-μπολσεβικικού καθεστώτος στην Ελλάδα “.

 

       Οι διοργανωτές αυτού του κυνηγιού μαγισσών απέτυχαν. Για πρώτη φορά, μετά την άνοδό της, η Χρυσή Αυγή έχασε μια δίκη στα ελληνικά δικαστήρια (που λέει πολλά για την ελληνική Δικαιοσύνη …) Επιτεύχθηκε μια σημαντική τακτική νίκη, που χαιρετίστηκε από όλο το εργατικό κίνημα (ιδίως στις γενικές συνελεύσεις όπου αποφασίστηκε η απεργία στο δημόσιο τομέα) και μεταξύ των λαϊκών μαζών συνταυτίζοντας αυτή τη μάχη με τους δικούς τους αγώνες κατά της κλιμακούμενης κοινωνικής καταστροφής και βάρβαρης καταστολής από τις αστικές κρατικές δυνάμεις και φασιστικές παραστρατιωτικές συμμορίες.

       Όμως, όπως το EEK τόνισε στην πρώτη δήλωσή του μετά τη δίκη, μια μάχη κερδήθηκε, αλλά ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται.  Αυτό που ακολούθησε αποδεικνύει την αλήθεια της δήλωσης.

         Μόλις λίγα λεπτά μετά το τέλος της δίκης, πολλοί νέοι που συμμετείχαν σε αυτήν, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον κατηγορούμενο σταματήθηκαν και εκφοβίστηκαν από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας ΔΕΛΤΑ (οι ίδιες δυνάμεις ΔΕΛΤΑ που είχε επιτεθεί στο EEK σε μια ειρηνική διαδήλωση το Δεκέμβριο του 2009 σχεδόν σκοτώνοντας τη συντρόφισσα Αγγελική Κουτσουμπού και τραυματίζοντας σοβαρά δεκάδες συντρόφους) φωνάζοντας τους “έρχεστε από τη δίκη του βρωμο – Εβραίου;”  Μια παρόμοια στάση πήραν οι δυνάμεις της αστυνομίας μετά τη μαζική εργατική διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη στις 7 Σεπτεμβρίου, συλλαμβάνοντας 130 διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένων πολλών συντρόφων του EEK οι οποίοι προπηλακίστηκαν από την αστυνομία ως “τα σκυλιά του βρωμοεβραίου Μάτσα”… Η ίδια προσβολή χρησιμοποιήθηκε την επόμενη ημέρα ενάντια σε μια άλλη συντρόφισσα που συνελήφθη σε μια αντιφασιστική διαδήλωση στη Λάρισα. Ακόμη πιο αποκρουστική είναι η δολοφονική επίθεση, την επόμενη μέρα της δίκης στις 5 Σεπτεμβρίου, από μια φασιστική συμμορία στον Πύργο, στην Πελοπόννησο, κατά του 19χρονου νεαρού γιου ενός γνωστού στελέχους συνδικαλιστή του EEK, μια επίθεση που οδήγησε το νεαρό αγόρι στο νοσοκομείο με σοβαρά τραύματα.

          Οι φασιστικές εγκληματικές δραστηριότητες κλιμακώθηκαν τις τελευταίες δύο εβδομάδες μετά το τέλος της δίκης: υπήρξε μια άλλη δολοφονική επίθεση από δεκάδες  Ναζί – μια συμμορία που χρηματοδοτείται και υποστηρίζεται από Έλληνες εφοπλιστές – στην περιοχή των ναυπηγείων του Περάματος κατά ομάδας μελών, συνδικαλιστών και υποστηρικτών του ΚΚΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας) που κάνανε ειρηνική καμπάνια για το Φεστιβάλ της ΚΝΕ (Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας). 

        Η κορύφωση των δραστηριοτήτων αυτών ήταν η δολοφονία, στις 18 Σεπτεμβρίου, του 34χρονου Παύλου Φύσσα, ενός νεαρού αριστερού αντιφασίστα ακτιβιστή, μουσικού και εργάτη  μετάλλου – μια εν ψυχρώ δολοφονία που διοργανώθηκε σε ανώτατο επίπεδο από το ναζιστικό κόμμα και από τους προστάτες του στο αστικό κράτος και εκτελέστηκε από τη ναζιστική Μαφία της “Χρυσής Αυγής” στην εργατική περιοχή της Νίκαιας, ένα ιστορικό προπύργιο του κομμουνιστικού κινήματος. Η δολοφονία προκάλεσε μια τεράστια λαϊκή κατακραυγή και οργή και όξυνε τη πολιτική κρίση του αστικού καθεστώτος και της κυβέρνησης Σαμαρά.

      Παρ ‘όλα αυτά, και παρά τα υποκριτικά κροκοδείλια δάκρυα της κυβέρνησης και την ανακοίνωση της «επιβολής του κράτους δικαίου», οι μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία είχαν άγρια καταστολή από τα ΜΑΤ, στέλνοντας δεκάδες στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματίες (ένας διαδηλωτής έχασε την όρασή του), και συλλαμβάνοντας εκατοντάδες διαδηλωτές.

        Αυτή η εν εξελίξει αντιπαράθεση είναι αδιάλυτα συνδεδεμένη με τη νέα φάση της ταξικής πάλης, την έκρηξη ενός ισχυρού κινήματος απεργιών των εργαζομένων σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα, στην εκπαίδευση, τις υπηρεσίες υγείας, τον αγώνα σε τρεις μεγάλες βιομηχανίες (συμπεριλαμβανομένου του εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ, ενός από τα μεγαλύτερα στη χώρα και στην Ευρώπη) που αντιμετωπίζουν το κλείσιμο υπό τις υπαγορεύσεις της μισητής τρόικας, με τους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ να μπλοκάρουν τον αυτοκινητόδρομο Αθήνα-Θεσσαλονίκη, και να δέχονται άγρια επίθεση από τις ορδές των ΜΑΤ που έστειλε η κυβέρνηση.

     Η δολοφονία του συντρόφου Παύλου Φύσσα, ο αγώνας με τις δολοφονικές ναζιστικές συμμορίες και τους προστάτες τους, η κατασταλτική κρατική μηχανή, η όξυνση του αγώνα ενάντια στην κοινωνική καταστροφή που επιβάλλει η τρόικα της ΕΕ / ΕΚΤ / ΔΝΤ και η κυβέρνηση Σαμαρά, βάθυναν τη συστημική κρίση και την αποκάλυψη της χρεοκοπίας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

      Το EEK παλεύει σε όλη τη χώρα για να ενώσει τους αγώνες, σε μια Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας για να πέσει η κυβέρνηση, για να φύγει η ιμπεριαλιστική τρόικα, για να συνθλιβούν οι καταστροφικές πολιτικές της, για να οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο των εργατικών και λαϊκών οργανώσεων, εργατικές ομάδες αυτοάμυνας και εργατικές πολιτοφυλακές κατά των Ναζί και της κρατικής καταστολής, για να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική εξουσία και μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση, για μια σοσιαλιστική Ελλάδα στις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.

 

                                                                        Σάββας Μιχαήλ, 24/9/2013