Δίκη Αμπελοκήπων: Τα Δικαστήρια ως συμπληρωματική δύναμη της Αντιτρομοκρατικής
του Θόδωρου Κουτσουμπού
Όλοι οι θεσμοί του αστικού κράτους “χαίρουν” χαμηλής εκτίμησης από τον κόσμο –και αυτό αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις. Είναι μια αδιάψευστη έκφραση της γενικής κρίσης εξουσίας, που διαπερνά το καπιταλιστικό κράτος. Κάποιοι ελπίζανε ότι τουλάχιστον η Δικαιοσύνη (ως θεσμός) θα μείνει στο απυρόβλητο, ή εν πάση περιπτώσει δεν θα ξεπέσει όπως ΟΛΟΙ οι άλλοι θεσμοί, Κυβέρνηση, Βουλή, κομματικό σύστημα, επιχειρηματικός κόσμος (το “επιτυχημένο” μοντέλο της βιομηχανίας Βιολάντα με την έκρηξη που άφησε νεκρές 5 εργάτριες στη νυχτερινή βάρδια έριξε λίγο φως στην οικονομική λαμογιά που κρύβεται από πίσω), σώματα καταστολής, αστυνομία, στρατός, δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ. Η πραγματικότητα δείχνει ότι η αστική δικαιοσύνη, αναπόσπαστο μέρος του κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού, είναι επίσης αναπόσπαστο μέρος της κατάπτωσης. Χωρίς τη δική της “συμβολή” δεν θα μεσουρανούσε η διαπλοκή, η διαφθορά, η απόκρυψη. Τα σκάνδαλα: των υποκλοπών – που τώρα φθάνει σε νέο επίπεδο καταισχύνης με την απόφαση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Τζαβέλλα να κρατήσει την υπόθεση στο αρχείο παρά την καταδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και το ωμό “δώσιμο” της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τον προμηθευτή του Predator (πρώην) αξιωματικό του ισραηλινού στρατού και της Μοσάντ, Ντίλιαν· το κυβερνητικό διαφθορείο του ΟΠΕΚΕΠΕ για το οποίο εκδιώχθηκαν 7 υπουργοί και 13 βουλευτές και πρώην υπουργοί παραπέμπονται σε δίκη· το κρατικό-επιχειρηματικό έγκλημα των Τεμπών με τους 57 νεκρούς, το μπάζωμα (στην κυριολεξία) των στοιχείων του εγκλήματος, η συστηματική απόκρυψη στοιχείων και οι δικονομικές μανούβρες, δεν θα μπορούσαν να γίνονται χωρίς την ενεργητική ΣΥΜΒΟΛΗ της Δικαιοσύνης. Η δικαιοσύνη και οι ταγοί της, που συχνά διεκδικούν να βρίσκονται στο απυρόβλητο της κριτικής, είναι αναπόσπαστο μέρος του διεφθαρμένου από την κορυφή μέχρι τα νύχια αστικού κράτους, της εξουσίας και των παραεξουσιών της.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να υπενθυμίσουμε τον ρόλο του δικαστικού σώματος, και ιδιαίτερα των εισαγγελέων, στην αν-οικοδόμηση του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους, όπως στοιχειοθετείται στο βιβλίο του ιστορικού Δημήτρη Κουσουρή Δίκες των Δοσιλόγων 1944-1949. Δικαστές και εισαγγελείς είναι αυτοί που “χτίσανε” κι έδωσαν νομικό κύρος και δίκαιο στο κράτος του εμφυλίου πολέμου, των θανατικών ποινών και εκτελέσεων, των παρακρατικών διωγμών της “λευκής τρομοκρατίας”, των δολοφονιών, των βιασμών, και της τρομοκρατίας. Μιας τρομοκρατίας που διατηρήθηκε πολλά χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου – και κορυφώθηκε με την επιβολή της στρατιωτικο-αστυνομικής δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, με πρώτο πρωθυπουργό της χούντας του Παπαδόπουλου, μάλιστα, τον εισαγγελέα των δικών απαλλαγής των δωσιλόγων συνεργατών των κατακτητών και καταδίκης των αγωνιστών της αντίστασης στο φασισμό και το ναζισμό, Κωνσταντίνο Κόλλια!
Αυτή την κάπως εκτεταμένη εισαγωγή θεωρήσαμε επιβεβλημένη, για να φωτίσουμε δικαστικά φαινόμενα των ημερών μας. Κανείς δεν πέφτει από τα σύννεφα για τα δημοσκοπικά ευρήματα τα σχετικά με την δικαιοσύνη. Η αντίληψη ότι αντί δικαιοσύνης κυριαρχεί το δίκαιο της ανομίας, της παρανομίας και αδικίας – είναι κοινή μέσα στον κόσμο, κυριαρχεί όχι μόνο στα λαϊκά στρώματα, αλλά σε όλη την κοινωνία. Τυχόν ορθές αποφάσεις είναι τόσο σπάνιες – που μπορούν να ερμηνευτούν ως οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα!
Στο παρόν σημείωμα, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε μια δίκη που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 24 Απριλίου, η οποία δεν έτυχε μεγάλης δημοσιότητας από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης του έντυπου ή και ηλεκτρονικού τύπου, αν και στην απαρχή της υπόθεσης, μόλις σημειώθηκε η έκρηξη σε διαμέρισμα των Αμπελοκήπων στις 31 Οκτωβρίου 2024 τα ΜΜΕ έστηναν σόου “ζωντανών συνδέσεων” έξω από την πολυκατοικία της οδού Αρκαδίας, η δε εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας έβγαινε στα κανάλια να δίνει ό,τι πληροφορίες εξυπηρετούσαν την κυβερνητική αντιτρομοκρατική προπαγάνδα.
Ύστερα από 12 δικάσιμες, η δίκη για την έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, με νεκρό τον αναρχικό αγωνιστή Κυριάκο Ξυμητήρη, που άρχισε την 1η Απριλίου, ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 24 Απρίλη. Οι ποινές από το ειδικό “αντιτρομοκρατικό” δικαστήριο βαριές: 19 χρόνια για την σύντροφό του Μαριάννα Μανουρά, 8 χρόνια για την φίλη τους Δήμητρα Ζαραφέτα. Οι άλλοι τρεις κατηγορούμενοι, ο Νίκος Ρωμανός, ο Αργύρης και ο Δημήτρης, αθώοι. Όχι όμως εντελώς – αθώοι… λόγω αμφιβολιών.
Οι συνήγοροι υπεράσπισης των πέντε κατηγορουμένων, ιδίως οι Κ. Παπαδάκης, Θ. Καμπαγιάννης, Γ. Ραχιώτης, Άννυ Παπαρούσου, Μ. Δαλιάνη κ.ά. ανέδειξαν την ευαλωτότητα του κατηγορητηρίου όσο και την υπέρμετρη βαρύτητα των ποινών. Στην πραγματικότητα, η δικαστική διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή ποινών που δεν έχουν σχέση με την βαρύτητα των πράξεων των δύο κατηγορουμένων γυναικών. Το δικαστήριο δίκασε και καταδίκασε προθέσεις, όχι πράξεις – ό,τι και να ήθελε ο Κυριάκος Ξυμητήρης να εκφράσει με την προμήθεια και επεξεργασία εκρηκτικής ύλης – η οποία εξερράγη αλλά το δικαστήριο όπως και η Αντιτρομοκρατική δεν έδειξαν να απασχολούνται με το γιατί και πώς συνέβη η φονική για τον ίδιο τον αναρχικό αγωνιστή έκρηξη.
Από την ίδια έκρηξη τραυματίστηκε βαριά και η Μαριάννα Μανουρά, που δεν βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο, γεγονός που της έσωσε τη ζωή. Ναι, η ίδια η κατηγορούμενη πήρε πάνω της όλες τις ευθύνες και υπεράσπισε θαρραλέα τον σύντροφό της και τη μνήμη του, όπως και την επιλογή του να στραφεί στον ένοπλο αγώνα, αν και η ίδια είχε επιλέξει διαφορετικές μορφές αγώνα, όμως, καμία συγκεκριμένη πράξη -πέραν της έκρηξης είτε από λάθος είτε από αστοχία υλικού- δεν αποδόθηκε στην ίδια ή στην θεωρούμενη από το κατηγορητήριο “τρομοκρατική οργάνωση”. Εδώ, στον χαρακτηρισμό της τρομοκρατικής οργάνωσης και στον αντιτρομοκρατικό νόμο 187Α στηρίχθηκε όλο το κατηγορητήριο – αντί για αποδείξεις πάνω στη διαδικασία έπεφτε το βάρος του κατηγορητηρίου, σε ένα ειδικό αντιτρομοκρατικό δικαστήριο, στο οποίο δεν στοιχειoθετήθηκαν οι βαριές κατηγορίες – δεν υπήρξαν καν μάρτυρες κατηγορίας από την Αντιτρομοκρατική υπηρεσία, δεν εκλήθη καν ο υπεύθυνος πυροτεχνουργός για να βεβαιώσει τα αίτια της φονικής έκρηξης…
Και ενώ όλες οι ερωτήσεις του δικαστηρίου, προέδρου και εισαγγελέως αφορούσαν τις πολιτικές ιδέες των κατηγορουμένων, οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι/ες και οι μάρτυρές τους μιλούσαν πολιτικά, το δικαστήριο επέμενε ότι διεξάγει μια μη πολιτική δίκη, για εγκληματική οργάνωση, αποδεχόμενο τη δίκη χωρίς ενόρκους, με βάση την αντιτρομοκρατική νομοθεσία – για να είναι απολύτως σίγουροι για το καταδικαστικό αποτέλεσμα.
Το ίδιο υπέρμετρη ήταν η καταδίκη της Δήμητρας Ζαραφέτα, μιας νέας επιστημόνισσας του Πολυτεχνείου Πάτρας, που διεξάγει επιστημονική έρευνα σε πανεπιστήμια της Γερμανίας για την ψυχική συμπεριφορά. Η εμπλοκή της είναι ότι εξασφάλισε στη φίλη της Μαριάννα και στον σύντροφό της Κυριάκο Ξυμητήρη διαμέρισμα για να μείνουν για 10 μέρες – όταν έμαθε το τραγικό συμβάν επικοινώνησε και ήλθε στην Αθήνα από την Ελβετία για να δώσει εξηγήσεις. Όμως, οι κατηγορίες της Αντιτρομοκρατικής απαιτούσαν και άλλα μέλη για να “δέσει” η κατηγορία της τρομοκρατικής -χωρίς όνομα, χωρίς συγκεκριμένες πράξεις, χωρίς κάποια έστω διακήρυξη ιδεών, οργάνωσης. Έτσι, η Δήμητρα Ζ. καταδικάστηκε στην εξοντωτική ποινή των 8 χρόνων. Και για τις ιδέες της, γιατί το εις βάρος της κατηγορητήριο δεν δικαιολογεί τέτοια σκληρότητα. Ναι, όχι μόνο δεν αποκήρυξε τις αναρχικές της ιδέες, αλλά υπερασπίστηκε τη φίλη της Μαριάννα και το σύντροφό της Κυριάκο. Πού να καταλάβουνε οι διώκτες και οι απονέμοντας τη δικαιοσύνη, ενός άδικου και απάνθρωπου κόσμου, ότι υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν υπεράνω όλων τις ανθρώπινες σχέσεις, τη φιλία, την αλληλεγγύη, την αγάπη και τη φροντίδα για τον άλλο άνθρωπο…
Για παρόμοιο λόγο κατηγορήθηκε, συνελήφθη και έμεινε στις φυλακές για 18 μήνες ο Νίκος Ρωμανός. Τρομοκρατική οργάνωση με δύο μόνο μέλη, τον νεκρό αγωνιστή και τη συντρόφισσά του, και μια φίλη τους – που πρακτικά δεν μπορούσε να συμμετέχει ευρισκόμενη για επιστημονικές σπουδές και έρευνες στην Ευρώπη, δύσκολα μπορούσε να υποστηριχθεί. Ο Νίκος Ρωμανός, ανήκει στη νέα γενιά του… “συνήθους ύποπτου”. Στις 6 Δεκέμβρη του 2008, βιαίως σπρώχθηκε εκών άκων στην πολιτική δράση βλέποντας τον φίλο και συμμαθητή του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πεθαίνει στην αγκαλιά του από τη σφαίρα του ειδικού φρουρού Κορκονέα στα Εξάρχεια, μια δολοφονία που ξεσήκωσε τη μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αργότερα συνελήφθη και έμεινε 7 χρόνια στις φυλακές, κάνοντας και απεργία πείνας με αίτημα να του χορηγείται άδεια παρακολούθησης της σχολής του, όπως ο νόμος ορίζει και εφαρμόζεται στην περίπτωση αρκετών κρατουμένων. Μετά την αποφυλάκισή του, η δράση του ήταν δημόσια – ο ίδιος τόνισε στην απολογία του την πρωτοβουλία και τις εκδηλώσεις για το στήσιμο του μνημείου για τον Αλέξανδρο στη γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα στα Εξάρχεια. Το μοναδικό στοιχείο σε βάρος του Νίκου Ρωμανού που προσκόμισε η Αντιτρομοκρατική ήταν ένα / λιγότερο από ένα / άσχετο αποτύπωμα εσωτερικού δακτύλου πάνω σε μία νάυλον σακούλα που βρέθηκε μετά την έκρηξη η μισή καταστραμμένη και η άλλη μισή, μακριά με δύο όπλα μέσα – το αποτύπωμα υποτίθεται ανήκει στον Νίκο Ρωμανό. Και δεν μας είπαν, τότε, ότι εκτός του αποτυπώματος του Ρωμανού, υπήρχε και άλλο αποτύπωμα, και στη δικαστική διαδικασία ο πρόεδρος του δικαστηρίου μίλησε για 22 αποτυπώματα, κάποια από τα οποία ανήκουν σε… σεσημασμένους! Οι οποίοι δεν συνελήφθησαν, ίσως δεν ανακρίθηκαν… Ο Νίκος Ρωμανός συνελήφθη και κρατήθηκε για 18 μήνες στη φυλακή -ένα παγωμένο κομμάτι χρόνου / χρόνου της ζωής του- για να “δέσει” η υπόθεση της “τρομοκρατικής οργάνωσης” του Χρυσοχοῒδη και της Αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Σε μια φθίνουσα κατάσταση και κρίση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η αναμόχλευση της αντιτρομοκρατικής φιλολογίας είναι ένα είδος λιπαντικού υλικού για τους διεφθαρμένους της ομάδας Μητσοτάκη και των ακροδεξιών του πρώην “ακραίου κέντρου”. Ούτε ένα στοιχείο, ούτε καν το στοιχείο της απλής γνωριμίας δεν συσχέτιζε τον Νίκο Ρωμανό με τον Κυριάκο Ξυμητήρη, την Μαριάννα και την Δήμητρα – πέρα από το γεγονός ότι και αυτά τα νέα παιδιά είναι τα παιδιά του Δεκέμβρη. Ο Νίκος άμεσα, και γι’ αυτό επιλέχθηκε από το σωρό των “ύποπτων” αποτυπωμάτων – που μάλλον “φυτεύτηκαν” από την Αντιτρομοκρατική και όλοι γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι δύσκολο. Τα υπόλοιπα παιδιά γιατί είναι τα παιδιά του Δεκέμβρη, εμπνεύστηκαν και συνειδητοποιήθηκαν από εκείνη τη μεγάλη κοινωνική εξέγερση-τομή στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Τον ιδεολογικό τους δεσμό, την πυξίδα του Δεκέμβρη, επικαλέστηκε και η Δήμητρα Ζ. στην απολογία της.
Η σύλληψη του Αργύρη, φίλου του Νίκου και συμπαραστάτη του επί 10 μέρες που τον ανακρίνανε για συμμετοχή στην υπόθεση έγινε για τον ίδιο λόγο, ενώ η σύλληψη του Δημήτρη, με το επιβαρυντικό ότι ανέλαβε να επιστρέψει τα κλειδιά στην σπιτονοικοκυρά του διαμερίσματος.
Ήταν τόσο μεγάλη η έλλειψη στοιχείων που το δικαστήριο, έκανε δεκτή την πρόταση της εισαγγελέως και κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους. Όμως, αφήνοντας και μια αμφιβολία. Αθώοι λόγω… αμφιβολιών. Για να μπορεί να επικρέμαται μελλοντικά μια νέα κατηγορία. Και για να μη μπορεί ο Νίκος Ρωμανός και οι άλλοι να διεκδικήσουν αποζημίωση από τα πολιτικά δικαστήρια. Εις δόξαν της ελληνικής πολιτείας και της αστικής -εκφυλισμένης- δημοκρατίας. Εις δόξαν της δικαστικής εξουσίας – που ναι, είναι μέρος της καπιταλιστικής εξουσίας και του κατασταλτικού μηχανισμού, όμως δεν έχει καμία σχέση με το δίκιο και τη δικαιοσύνη.
Το όραμα των επαναστατριών, της Μαριάννας και της Δήμητρας, το όραμα χιλιάδων και εκατομμυρίων για έναν κόσμο αλληλεγγύης και δικαιοσύνης θα εμπνέει νέες γενιές αγωνιστών και θα φλογίζει τις ψυχές τους στον αγώνα. «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη»!
Υ.Γ. Τα ΜΑΤ, αδελφοί εν όπλοις της Αντιτρομοκρατικής, καθόλου δεν χάρηκαν για το απαλλακτικό αποτέλεσμα για τους τρεις – που σε όλη την πολυήμερη διαδικασία τους περιέφεραν, μαζί με τις δύο κοπέλες, πισθάγκωνα δεμένους με χειροπέδες. Μετά το τέλος της δίκης επιτέθηκαν βίαια κατά των διαδηλωτών με γκλοπ. Μία διαδηλώτρια δέχθηκε βίαια επίθεση, έπεσε χτυπώντας το κεφάλι της σε ζαρντινιέρα – η σκηνή είναι τόσο αποκρουστικά βίαιη που η αστυνομία αναγκάστηκε να δηλώσει ότι διατάχθηκε ΕΔΕ και ο αστυνομικός τίθεται σε διαθεσιμότητα.
Σκίτσα : Παναγιώτης Μητσομπόνος, από το οmniatv. To omniatv όπως και το thepressproject έδιναν καθημερινά ρεπορτάζ από τη δίκη.
Βλέπε και