ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ , ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ

Η σιωνιστική σφαγή των επτά εβδομάδων κατά του Παλαιστινιακού λαού που βρίσκεται φυλακισμένος στη Λωρίδα της Γάζας, έλαβε τέλος, με την υπογραφή συμφώνου εκεχειρίας ανάμεσα στις δύο πλευρές στις 26 Αυγούστου. Μετά το τέλος των συνομιλιών, που πραγματοποιήθηκαν στο Κάιρο υπό την αιγίδα της Αιγύπτου, κάθε πλευρά έσπευσε να αναδείξει τη συμφωνία ως δική της νίκη. Πιο μακριά από την αλήθεια, δεν θα μπορούσε να βρίσκεται άλλος από τον Νετανιάχου, με την πολεμική μηχανή του Ισραήλ να «σπάει τα μούτρα της», για άλλη μια φορά, πάνω στην ηρωική αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, όπως το 2006 στον Λίβανο.
Από την άλλη, οι πανηγυρικοί τόνοι που θέλησε να δώσει η Χαμάς στη λήξη των εχθροπραξιών, μιλώντας για μια τεράστια νίκη και για μια συντριβή του Ισραήλ και του στρατού του «Τσαχάλ», επ’ ουδενί δεν στέκονται στο έδαφος της πραγματικότητας: οι απώλειες του λαού της Γάζας από τις 8 Ιουλίου, είναι δυσβάσταχτες, με 2.129 ανθρώπους να πέφτουν νεκροί, 490 εκ των οποίων μικρά παιδιά. Σημαντικές υποδομές για το παρόν και μέλλον του πολύπαθου αυτού τόπου (νοσοκομεία, σχολεία κλπ.) καταστράφηκαν ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς. Χιλιάδες είναι οι άστεγοι που ξεσπιτώθηκαν βλέποντας τα σπίτια τους να γίνονται σκόνη. Καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν επετεύχθη στο καθεστώς ομηρίας που ζει ο λαός της Γάζας, όπως και συνολικά στο άλυτο Παλαιστινιακό ζήτημα.

Αδιαμφισβήτητη ήττα του Σιωνισμού

Αλλά όσο κι αν η Χαμάς, για τους δικούς της προπαγανδιστικούς λόγους,  υπερβάλει στις εκτιμήσεις της για τον νικητή, γεγονός είναι πως όλοι ξέρουν ποιος είναι ο χαμένος. Ακόμα και οι Financial Times, κατέταξαν τον Νετανιάχου και το Ισραήλ στους ηττημένους αυτής της σύγκρουσης.
Τα προκλητικά πρωθυπουργικά διαγγέλματα προς πάσα κατεύθυνση, οι απειλές πως θα εκμηδενίσει και θα εξαφανίσει την Χαμάς, η άτεγκτη στάση που δεν άφηνε ούτε μια χαραμάδα υπαναχώρησης να αχνοφαίνεται, καθώς και η γενοκτονική στρατιωτική τακτική που ακολούθησαν οι Σιωνιστές από την πρώτη στιγμή των συγκρούσεων, είναι εντελώς ασύμβατες με την μετέπειτα εξέλιξη της ξαφνικής ειρηνευτικής συμφωνίας «στα μισά του δρόμου».
Δεν μπορούμε να μιλάμε για έναν «πόλεμο» με την καθιερωμένη έννοια, αλλά ακριβέστερα για μια σφαγή αμάχων από ένα οργανωμένο στρατό ενός ισχυρού κράτους, ενάντια στα ελάχιστα λιανοτούφεκα και τις λιγοστές ρουκέτες της Χαμάς. Η καταμέτρηση των νεκρών το αποδεικνύει: 2.129 Παλαιστίνιοι, μόλις 64 Ισραηλινοί. Αλλά και με αυτή την διαφορά συσχετισμών, το Ισραήλ ηττήθηκε, γιατί απέτυχε να απομονώσει την Χαμάς στους κόλπους του Παλαιστινιακού λαού. Το αντίθετο, η οργάνωση βγαίνει από αυτή τη μάχη ενισχυμένη, και με αναπτερωμένο το γόητρο και το ηθικό, που είχε πληγεί μέσα στα αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν όταν ο Αιγύπτιος πραξικοπηματίας Αλ-Σίσι, ανατρέποντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους – αδελφή οργάνωση της Χαμάς- έκλεισε το πέρασμα της Ράφα ανάμεσα σε Αίγυπτο και Γάζα.
Σε αυτή την έκβαση, τον δικό της, σημαντικό, ρόλο έπαιξε η διεθνής κατακραυγή της σφαγής των Παλαιστινίων, είτε με την μορφή μαζικών κινητοποιήσεων της εργατικής τάξης και των λαών όλου του πλανήτη, είτε με την καταδίκη του Ισραηλινού κράτους από σημαίνοντες Εβραίους, μεταξύ των οποίων εκατοντάδες επιζώντες των ναζιστικών κρεματορίων και συγγενείς τους. Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ισραήλ, αναπτύχθηκαν δυναμικές κατά του πολέμου και της Σιωνιστικής πολιτικής, που είχαν σαν αποτέλεσμα την πραγματοποίηση ουκ ολίγων κινητοποιήσεων. Και μάλιστα, μέσα σε ένα κλίμα εθνικιστικής υστερίας, που οδήγησε σε πολλές περιπτώσεις στην ενεργοποίηση ακροδεξιών και φασιστοειδών δυνάμεων που επετέθησαν και διέλυσαν με τη βία τις αντιπολεμικές-αντισιωνιστικές διαδηλώσεις, πάντα με την ανοχή της αστυνομίας. Είναι αυτό το κλίμα του σοβινιστικού παροξυσμού, που τώρα, μετά την εκεχειρία που υπέγραψε ο Νετανιάχου, ενισχύει τις δυνάμεις που βρίσκονται στα δεξιά του και την κριτική που του ασκείται από αυτές.
Την μεγαλύτερη επίδραση όμως στην πορεία των πραγμάτων, την είχαν τα εν εξελίξει Ιμπεριαλιστικά αδιέξοδα, όπως εκδηλώνονται στις εστίες φωτιάς που καίνε στα διάφορα σημεία της Γης: στην Ουκρανία, που τελικά η επιχείρηση συντριβής των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς δεν είναι και τόσο εύκολη όσο εμφανιζόταν στην αρχή του καλοκαιριού. Στο Ιράκ, που το τερατώδες δημιούργημα του χάους που έσπειρε η Ιμπεριαλιστική επεμβατικότητα στη Μέση Ανατολή, και ακούει στο όνομα «Ισλαμικό Κράτος», έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση για μια σειρά από χώρες της περιοχής.

Τι προβλέπει η συμφωνία;

Η συμφωνία εκεχειρίας προβλέπει την άμεση κατάπαυση του πυρός ανάμεσα στις δύο εμπλεκόμενες πλευρές, ενώ «ρίχνει στο τραπέζι» την άρση του αποκλεισμού περασμάτων από τη Γάζα προς το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Επίσης, τη διεύρυνση της ζώνης αλιείας όπου μπορούν να ψαρεύουν οι Παλαιστίνιοι της Γάζας.
Ένα μήνα μετά την κατάπαυση του πυρός, οι όροι της ανακωχής προβλέπουν την συζήτηση για κατασκευή λιμανιού στη Γάζα, καθώς και την απελευθέρωση κρατουμένων της Χαμάς από το Ισραήλ. Για ένα λαό, φυλακισμένο μέσα στην ίδια του τη χώρα, πάνω σε μια στενή λωρίδα γης, αποφάσεις σαν τις παραπάνω δεν είναι καθόλου αμελητέες για την καθημερινή του ζωή.
Όμως, ενάντια σε ό,τι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι πασιφιστές κάθε είδους, μαζί και της Αριστεράς, το Παλαιστινιακό ζήτημα δεν θα λυθεί σε συμφωνία με το Σιωνιστικό «κτήνος», αλλά συντρίβοντάς το. Δεν θα έχει την έγκριση των Ιμπεριαλιστικών οργανισμών, του ΟΗΕ, της ΕΕ, των ΗΠΑ κλπ. Η ίδια η ύπαρξη της σιωνιστικής πολεμικής μηχανής στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, σημαίνει την ανά πάσα στιγμή δυνατότητα πολεμικής επέμβασης όχι μόνο κατά των Παλαιστινίων, αλλά κατά όλων των λαών της περιοχής. Ακόμα περισσότερο, εφόσον το φάντασμα της Αραβικής Επανάστασης δεν έχει πάψει να πλανάται πάνω από αυτές τις χώρες.
Το «εθνικό» στη μορφή Παλαιστινιακό ζήτημα, δεν μπορεί να λυθεί με αστικο-δημοκρατικές μεθόδους στα πλαίσια ενός καπιταλισμού που σαπίζει. Θα λυθεί μόνο με Διαρκή Επανάσταση, με το τσάκισμα του Σιωνισμού και των Αραβικών αστικών τάξεων, την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και το χτίσιμο μιας ενιαίας σοσιαλιστικής Παλαιστίνης από κοινού από Εβραίους και Άραβες εργάτες και καταπιεσμένους, σε όλο το έδαφος της ιστορικής Παλαιστίνης, στα πλαίσια μιας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας, σε ολόκληρη τη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Κ. Αποστολόπουλος