———-////—————
του Salah Musa
Ένα μονάχα δάκρυ,
κύλησε απ’ το μάτι ενός πεινασμένου κοριτσιού.
Κι ανατρίχιασε η νύχτα.
Οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν για μια στιγμή,
σαν να ντράπηκαν μπροστά του.
Δεν ήταν δάκρυ αδυναμίας.
Ήταν η κραυγή του κόσμου
την ώρα που ασφυκτιά,
η μυστική δύναμη του ανθρώπου
να υψώνεται πάνω απ’ τη μοίρα του.
Ένα μονάχα δάκρυ,
αγάπη μου,
έπεσε πάνω στις πέτρες
κι η πόλη ανασηκώθηκε.
Θυμήθηκε το όνομά της,
τα παράθυρά της,
τις φωνές που κάποτε γέμιζαν τους δρόμους της.
Άνθισε ένα λουλούδι χωρίς χώμα.
Άναψε ένα κερί χωρίς λάδι.
Κι ένα κορίτσι χωρίς ψωμί
τραγούδησε στα σύννεφα της βροχής.
Τότε ξημέρωσε.
Ο Θεός έσκυψε το πρόσωπό του
κι ένα αεράκι πήρε απ’ τα ερείπια
τα ονόματα των νεκρών,
τα πέρασε από στενό σε στενό,
σαν να τα επέστρεφε
στους ανθρώπους που τα αγάπησαν.
Γάζα,
πόλη που μιλά μέσα στη σιωπή,
ανάμεσα στους μιναρέδες και τις εκκλησιές σου
ο χρόνος δεν κυλά όπως αλλού.
Εδώ κάθε πέτρα έχει μνήμη,
κάθε τοίχος ένα μυστικό
που δεν παραδόθηκε στις βόμβες.
Κι εσύ, μικρή μου πόλη,
δεν χρειάζεται να φωνάξεις.
Οι ξένοι περνούν και δεν ακούν.
Μα τα παιδιά σου ξέρουν:
η ζωή εξακολουθεί να κατοικεί
εκεί όπου κανείς δεν της άφησε χώρο.
Ένα δάκρυ αρκεί
για να επιστρέψουν τα πουλιά
στον γκρίζο ουρανό,
για να ξαναβρεί η μέρα το χρώμα της,
για να θυμηθεί ο άνθρωπος
πως δεν γεννήθηκε για να σκοτώνει.
Μέσα σ’ εκείνο το δάκρυ
χωρούν όλες οι γυναίκες,
τα παιδιά που μεγάλωσαν πριν την ώρα τους,
οι άντρες που φύλαξαν με τα χέρια τους
ό,τι απέμεινε από το σπίτι τους.
Χωρούν όσοι αγάπησαν τη ζωή
και δεν δέχτηκαν να την αποχωριστούν.
Και τότε καταλαβαίνουμε:
η αντίσταση δεν είναι μια λέξη
γραμμένη σε κάποιο πανό.
Είναι το ψωμί που μοιράζεται,
το χέρι που αναζητά ένα άλλο χέρι,
η μάνα που σκεπάζει το παιδί της
με το τελευταίο κομμάτι του ουρανού.
Είναι η καθημερινή επιμονή
να ζεις,
να αγαπάς,
να προφέρεις τη λέξη ελευθερία
χωρίς να χαμηλώνεις τη φωνή.
Γάζα,
δεν είσαι μονάχα μια πόλη.
Είσαι η μνήμη ενός κόσμου
που δοκιμάζεται και ντρέπεται για τον εαυτό του.
Στα χώματά σου φυτρώνουν ακόμη
οι σπόροι μιας άλλης ημέρας.
Κι από τα συντρίμμια σου
ανεβαίνει ένα τραγούδι
που δεν έμαθε να πεθαίνει.
Ένα μονάχα δάκρυ…
Τόσο μικρό,
κι όμως μέσα του χωράει
όλη η θλίψη των μανάδων,
τα άδεια χέρια των παιδιών,
τα σπίτια που δεν θα ξανανοίξουν,
οι φωνές που έμειναν
στη μέση μιας λέξης.
Κι εκείνο το κορίτσι…
Ακόμη περιμένει.
Ίσως να μην ξέρει
πως το δάκρυ του ταξίδεψε τόσο μακριά,
πως πέρασε σύνορα,
πως χτύπησε τις πόρτες των ανθρώπων,
πως στάθηκε μπροστά στην Ιστορία
και τη ρώτησε γιατί.
Κανείς δεν του απάντησε.
Μόνο η γη το άκουσε
και κράτησε το δάκρυ του
σαν τον τελευταίο σπόρο της ανθρωπιάς.
Κι αν κάποτε ανθίσει,
αν ένα παιδί μπορέσει ξανά
να κοιμηθεί χωρίς να φοβάται,
αν μια μάνα ξυπνήσει
και βρει το παιδί της δίπλα της,
τότε ίσως ο κόσμος
να έχει ακόμη μια ελπίδα.
Μα ως τότε,
ας μην τολμήσει κανείς
να μιλήσει για πολιτισμό,
για δικαιοσύνη,
για ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γιατί στη Γάζα
ένα παιδί έκλαψε από την πείνα
κι ολόκληρη η ανθρωπότητα
δεν βρήκε ούτε ένα κομμάτι ψωμί
να του προσφέρει.
Ένα μονάχα δάκρυ…
Και ντράπηκε ο ουρανός
που ήταν τόσο μεγάλος,
κι ο κόσμος
που ήταν τόσο μικρός.
