ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΒΟΛΟΥ SUCCES STORY : 12 ΜΗΝΕΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ

Γηροκομείο Βόλου
SUCCESS STORY : 12 ΜΗΝΕΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ

 Ένα χρόνο κλείνουν απλήρωτοι οι περίπου 50 εργαζόμενοι του ιδρύματος Γηροκομείο Βόλου. Από τις αρχές του χρόνου έχουν περάσει από το χώρο του Γηροκομείου όλοι όσοι θα μπορούσαν να τάξουν έστω κάτι σε όσους έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους για να κρατήσουν το ίδρυμα στη ζωή. Σήμερα, όμως, αν έχουν πάρει ένα μικρό ποσό έναντι του Δώρου Χριστουγέννων οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην κινητοποίηση που οι ίδιοι οργάνωσαν τη περασμένη εβδομάδα.
Τη παρέλαση των βουλευτών και όλων των παρατρεχάμενων της μνημονιακής κυβέρνησης καθώς και της ανάλγητης τοπικής αυτοδιοίκησης διαδέχτηκαν  παραμονές Χριστουγέννων, ο τοπικός εκπρόσωπος της εκκλησίας κ. Ιγνάτιος προκειμένου να ευχηθεί “υπομονή και καρτερία” και ο αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας κ. Καλτσογιάννης προκειμένου να παραδώσει το Γηροκομείο στο νέο διοικητικό συμβούλιο (σσ Η θητεία του προηγούμενου έχει λήξει από τις 21/11 και το Ίδρυμα παραμένει ακέφαλο).
Σίγουρα ούτε τα παιδιά των εργαζομένων ταΐζονται με ευχές, ούτε τα ατελείωτα χαράτσια πληρώνονται με υπομονή. Όσο για το ρόλο του νέου διοικητικού συμβουλίου μπορούμε να τον φανταστούμε σε μια κατάσταση πρωτοφανούς οικονομικής κατάρρευσης και απόλυτης χρεοκοπίας.
Εκεί βρέθηκε και η πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών στη Μαγνησία με σύνθημα Γηροκομείο “Successstory : 12 μήνες απλήρωτοι” προκειμένου να πει τα «κάλαντα» στους προύχοντες της πόλης και να δηλώσει την υποστήριξή του σε όλους τους αγώνες των εργαζομένων.
Ουσιαστικά επρόκειτο για μια ακόμη ευκαιρία να προταθεί στους εργαζόμενους να καλέσουν συνέλευση μεταξύ των ίδιων και των φιλοξενουμένων του Γηροκομείου προκειμένου να συζητήσουν και να οργανώσουν τα επόμενα βήματά τους όχι μόνο για την απαίτηση των μισθών που τους οφείλονται αλλά και για τη ίδια την πορεία του ιδρύματος που η τύχη του βρίσκεται πλέον στα χέρια των εργαζομένων που μόνο η δικιά τους αυτοθυσία το κρατά ανοικτό.
Η προσπάθεια εξεύρεσης ατομικών λύσεων που αφορά την οικογένεια του καθενός είναι πραγματικά αδύνατη κι αν υπάρξει δεν αρκεί σε μια κοινωνία που στενάζει συλλογικά από τη καταστροφή ενός συστήματος σε κρίση και μιας κυβέρνησης σε πανικό. Μόνη λύση είναι ο κοινός αγώνας των εργαζομένων ενάντια σε όσους τους στερούν το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρεπή εργασία και μόνο αλληλέγγυα με όσους εμπλέκονται άμεσα με το ίδρυμα, όπως είναι οι φιλοξενούμενοι και οι οικογένειές τους, σε ένα πλατύ μέτωπο αγώνα για τη διατήρηση των προνοιακών δομών και των δομών υγείας, που η κατάρρευσή τους απειλεί τη ζωή όλων μας.
25/12/2013
 Από την εφημερίδα “Ο ΕΡΓΑΤΗΣ”
   http://ergatis.wordpress.com