Τα ταμεία των επικουρικών συντάξεων βορά στην κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου

του Γιάννη Αγγέλη

Η περιβόητη ασφαλιστική αντι-μεταρρύθμιση στις επικουρικές συντάξεις που μετατρέπει την επικουρική σύνταξη σε βορά των χρηματιστηριακών αγορών μέσα από τον περιβόητο ατομικό «επενδυτικό» λογαριασμό των νέων ασφαλισμένων, τελικά όχι μόνο μεταφέρει την ασφαλιστική ατομική αποταμίευση στις τσέπες του χρηματιστικού κεφαλαίου αλλά επιβαρύνει και το δημόσιο χρέος.

Γι’ αυτό κουβέντα δεν ακούσθηκε από κανένα υπουργό ή παρατρεχάμενο. Όμως αν ρίξει μια ματιά κανείς στις Εκθέσεις που υποχρεωτικά συνοδεύουν το «εις διαβούλευση» νομοσχέδιο και ειδικά στην Έκθεση του ΟΔΔΗΧ παρατηρεί ότι αντί να βελτιώσει επιδεινώνει το δημόσιο χρέος. 

Είναι χαρακτηριστικό όπως αναφέρει η σχετική Έκθεση που εξετάζει διάφορα σενάρια, από το πολύ αισιόδοξο έως το βασικό ή συντηρητικό σενάριο, υπάρχει σαφής επιδείνωση και στο χρέος και στις κρατικές ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου.

1) Όσον αφορά στο λόγο χρέους προς ΑΕΠ (χωρίς ένταξη των ομολόγων στο ενδοκυβερνητικό χρέος) η Έκθεση αναφέρει τα ακόλουθα:

  • Βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα (έως το 2030), ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ αυξάνεται σε όλα τα σενάρια…

Ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι υψηλότερος το 2030 (σε σύγκριση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση) κατά 0,3 – 0,4 μονάδες του ΑΕΠ.

  • Μακροπρόθεσμα, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ αποκλίνει μεταξύ των σεναρίων.

Στο «αισιόδοξο» (HHO) και στο «σχετικά αισιόδοξο» (HHH) σενάριο, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ το 2070 είναι χαμηλότερος σε σύγκριση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση κατά 9,5 και 7,3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Στο «απαισιόδοξο/συντηρητικό» σενάριο (LLL), ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι υψηλότερος κατά 9,5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ σε σύγκριση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση.

Στο βασικό σενάριο (MMM), ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ το 2070 είναι ελάχιστα υψηλότερος σε σύγκριση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.

2) Οσον αφορά στις συνέπειες στις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες ως προς το ΑΕΠ

* Βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα (έως το 2030), ο λόγος των χρηματοδοτικών αναγκών προς το ΑΕΠ δεν αποκλίνει ουσιωδώς από το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση και στα τέσσερα σενάρια (αύξηση κατά 0,1 της μονάδας του ΑΕΠ το 2030),

* Μακροπρόθεσμα, ο λόγος των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών ως προς το ΑΕΠ ακολουθεί την ίδια τάση με το λόγο χρέους προς ΑΕΠ:

Στο «αισιόδοξο» (HHO) και στο «σχετικά αισιόδοξο» (ΗΗΗ) σενάριο βελτιώνεται κατά 1,4 και 1,1 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Επιδεινώνεται στο «απαισιόδοξο/συντηρητικό» σενάριο (LLL), όπου διαμορφώνεται κατά 1,3% του ΑΕΠ υψηλότερο σε σχέση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση το 2070.

Επιδεινώνεται ελάχιστα στο βασικό σενάριο (ΜΜΜ), όπου διαμορφώνεται κατά 0,2% του ΑΕΠ υψηλότερο σε σχέση με το σενάριο χωρίς μεταρρύθμιση το 2070.

Με άλλα λόγια σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΔΔΗΧ η «μεταρρύθμιση» όχι μόνο δεν γίνεται για να βελτιωθεί το χρέος και οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου, αλλά αντίθετα αυτή προκαλεί επιπλέον επιδείνωση, αλλού μικρότερη αλλού μεγαλύτερη στο δημόσιο, για να μπορεί η ασφαλιστική αποταμίευση των νέων ασφαλισμένων για την επικουρική σύνταξη να μετατρέπεται σε κεφάλαιο κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης από το χρηματιστήριο…