της Κατερίνας Μάτσα
Για τέταρτη ήδη εβδομάδα οι μαθητές των λυκείων όλης της Γαλλίας δίνουν μια ιστορική μάχη. Διεκδικούν άμεσες λύσεις στα χρόνια προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος, κτίρια ετοιμόρροπα, τεράστιες ελλείψεις στο εκπαιδευτικό προσωπικό, υποβάθμιση των σχολείων των προαστίων, ένα σύστημα εισαγωγής στην Ανώτατη Εκπαίδευση που ευνοεί μόνο τα παιδιά των πλούσιων οικογενειών. Μα πάνω απ’ όλα αυτό που διεκδικούν και το δηλώνουν ξεκάθαρα είναι το Μέλλον που τους αρνούνται οι καπιταλιστές και το Κράτος τους : μια άλλη κοινωνία, χωρίς ταξικές ανισότητες, χωρίς δυστυχία, χωρίς φασισμό, χωρίς πολέμους.
Δίπλα τους στον κοινό αγώνα βρίσκονται οι φοιτητές, οι εκπαιδευτικοί, μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης, συνδικαλιστές και ετοιμάζονται να μπουν ολοένα και περισσότεροι κλάδοι εργαζομένων. Το κάλεσμα των διαλυκειακών γενικών συνελεύσεων είναι ανοικτό. Καθημερινά οι συμμαχίες διευρύνονται.
Στην πρώτη μεγάλη διαδήλωση στις 6 Οκτώβρη πήραν μέρος μισό εκατομμύριο διαδηλωτές σε όλη τη χώρα. Στο Παρίσι διαδήλωσαν 100.000. Ήταν μια ιστορική διαδήλωση, όχι μόνο λόγω του μεγέθους της, αλλά και λόγω του δυναμισμού της. Καταπληκτικές οι εικόνες των πανεπιστημιακών, των γονιών, των αλληλέγγυων από όλα τα φτωχά λαϊκά στρώματα να πλαισιώνουν και να περιφρουρούν τα μπλοκ των μαθητών. Έκανε το γύρο του κόσμου η φωτογραφία του δήμαρχου του Σαιν Ντενί να βάζει το σώμα του ασπίδα μπροστά στους μαθητές που δέχονταν την αστυνομική καταστολή. Γιατί, πραγματικά, η αστυνομική καταστολή έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, ανάλογες με εκείνη ενάντια στο κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων». Μαθητές έχουν χάσει μάτια, χέρια, δόντια. Άγριο το ξύλο πέφτει, χιλιάδες συλλαμβάνονται και γεμίζουν τα κρατητήρια, όπου βασανίζονται.
Παρόλα αυτά ο αγώνας εξαπλώνεται και κλιμακώνεται. Επεκτείνεται, μάλιστα και στις γειτονικές χώρες, Βέλγιο, Γερμανία, ακόμα και στην Ιταλία. Σταθερά στο πλευρό των μαθητών στέκεται από την πρώτη στιγμή η γνωστή ακτιβίστρια Γκρέτα Τόινμπεργκ, που συμμετέχει από τα μαθητικά της χρόνια σε όλους τους μεγάλους αγώνες σε όλο τον κόσμο, από την Σκανδιναβία στην Παλαιστίνη, και τώρα στην Γαλλία.
Οι διαδηλώσεις της 8ης Οκτώβρη ήταν ακόμα πιο μαζικές σε πανεθνικό επίπεδο. Η πανλυκειακή γενική συνέλευση της 10 Οκτώβρη στο Παρίσι, όπου συμμετείχαν 71 συγκροτήματα λυκείων από 32 πόλεις της Γαλλίας πήρε την απόφαση της συνέχισης του αγώνα ακόμα πιο δυναμικά, παρά την άγρια καταστολή. Η επόμενη διαδήλωση της 13 Οκτώβρη ήταν ακόμα μαζικότερη. Μόνο στο Παρίσι οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τις 160.000. Η ίδια η Γκρέτα βρέθηκε στο λύκειο «Πωλ Ελυάρ» του υποβαθμισμένου προαστείου Σαν Ντενί και διαδήλωσε μαζί με τους μαθητές και τους φοιτητές στη διαδήλωση της 13 Οκτώβρη. Το επόμενο βήμα είναι η Γενική Πανεργατική Απεργία της 17 Οκτώβρη, με την συμμετοχή και του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων κι άλλων συλλογικοτήτων, στο πλευρό της νεολαίας με προβλεπόμενη τεράστια επιτυχία κι απρόβλεπτες αλλά βαθιές πολιτικές συνέπειες.
Ο αγώνας αυτός των μαθητών είναι υποδειγματικός. Μπαίνει μπροστά μια πολύ νεαρή σε ηλικία νέα γενιά που όλοι θεωρούσαν επιπόλαιη, απαθή, απολίτικη, παθητική και που τώρα δίνει μαθήματα θάρρους, αποφασιστικότητας, κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης.
Από την πρώτη στιγμή, αυτή η νεολαία, σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, έκανε καθαρό ότι η εξέγερσή της αποτελεί την ιστορική συνέχεια των λαϊκών εξεγέρσεων και των κοινωνικών επαναστάσεων που προηγήθηκαν στην Γαλλία, στο πολιτικό αυτό βαρόμετρο της ταξικής πάλης στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, στην πρώτη διαδήλωση της 6 Οκτώβρη οι μαθητές κυνηγημένοι από την αστυνομία κατέφυγαν στο μνημείο των μαρτύρων της Ιουλιανής Επανάστασης του 1830 και της Επανάστασης του Φλεβάρη του 1848 που βρίσκεται στην πλατεία της Βαστίλης, στον τόπο της ιστορικής φυλακής που γκρεμίσανε οι επαναστάτες του 1789. Στη βάση του μνημείου της Επανάστασης του 1830 έγραψαν όχι μόνο τα αιτήματα τους αλλά και επαναστατικά πολιτικά συνθήματα, φόρο τιμής στους μάρτυρες προγόνους τους. Οι λαϊκές εξεγέρσεις των προηγούμενων αιώνων ξαναζούν στη σημερινή εξέγερση. Οι μαθητές του 2026, τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα των επαναστατών που έστηναν τότε οδοφράγματα και πετούσαν πέτρες στα βασιλικά στρατεύματα, ενώνονται τώρα με τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα των πρώην σκλάβων των αποικιών της γαλλικής αποικιοκρατίας.
Όπως έλεγε ο μεγάλος επαναστάτης Καρλ Λίμπκνεχτ «η νεολαία είναι η φλόγα της Επανάστασης».
Σε νέες, διαφορετικές συνθήκες, στη Μεγάλη Καμπή της εποχής μας και της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, των διεθνών πολέμων και επαναστατικών εξεγέρσεων, που ζει σήμερα η ανθρωπότητα, ξαναζεί και ο Μάης του 1968, η “γενική πρόβα” της διεθνούς Διαρκούς Επανάστασης σε Μητροπόλεις και περιφέρεια. Επιστρέφει ορμητικά κι αναπάντεχα, όπως τότε, στη μεγαλειώδη αυτή εξέγερση της νεολαίας στην χώρα του Σαιν Ζυστ και της Λουίζ Μισέλ, τον τόπο της Κομμούνας του Παρισιού!
14/10/2026