Η ΤΡΕΝΟΣΕ ΒΑΖΕΙ ΜΠΡΟΣ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Η 3η Δεκεμβρίου είναι η ημέρα που ανοίγουν οι προσφορές για την πώληση της ΤΡΕΝΟΣΕ, της πρώτης μεγάλης ιδιωτικοποίησης που δρομολογεί η κυβέρνηση Σύριζα.

Η ιδιωτικοποιημένη ΤΡΕΝΟΣΕ θα κατέχει το μονοπώλιο της εμπορικής εκμετάλλευσης του σιδηροδρόμου (ήδη το κατέχει) με πιο προσοδοφόρα την συμφωνία μεταφοράς κατ’ αποκλειστικότητα των εμπορευματοκιβωτίων της COSCO, απαλλαγμένη από την υπηρεσία μεταφοράς επιβατών, μαζί και του προαστιακού που μένουν στο δημόσιο. Απαλλάσσεται, επίσης, από την ευθύνη των υπηρεσιών λειτουργίας και συντήρησης των υποδομών του δικτύου και του τροχαίου υλικού. Σε δεύτερη φάση, ο προαστιακός θα απορροφηθεί από την ΣΤΑ.ΣΥ. (τραμ, ΗΣΑΠ, μετρό) σαν τέταρτος φορέας του αστικού σιδηροδρόμου. Στην τρίτη φάση, η συντήρηση και επισκευές όλων των συρμών, του ΟΣΕ και των τεσσάρων πια φορέων της ΣΤΑ.ΣΥ, θα δοθούν επίσης σε ιδιώτες (rosco) με εργαζόμενους από τα ειδικευμένα συνεργεία του ΟΣΕ και της ΣΤΑ.ΣΥ, αφού προηγουμένως θα έχει ξεκαθαριστεί το εργασιακό καθεστώς και ο αναγκαίος αριθμός εργαζομένων.

Τα χρονοδιαγράμματα και οι όροι πώλησης και λειτουργίας των εταιρειών όπως και ο αριθμός εργαζομένων και το εργασιακό καθεστώς που θα ισχύει, καθορίζονται με ακρίβεια από το τρίτο μνημόνιο, που συμπληρώνει το ανεκπλήρωτο μέρος του πρώτου μνημονίου. Από τις αρχές του 2016 θα εφαρμοστεί το νέο ενιαίο μισθολόγιο με βασικούς μισθούς λίγο πάνω από την σύμβαση της ΓΣΕΕ. Για την ενοποίηση των φορέων και την σύσταση της νέας εταιρείας συντήρησης και επισκευής των βαγονιών, το μνημόνιο προβλέπει την απόλυση πάνω από τα 2/3 του αριθμού των εργαζόμενων σήμερα και την ακριβή ποσόστωση από τους τέσσερις φορείς αυτών που θα παραμείνουν. Αν συνυπολογιστούν οι απολύσεις που θα προκύψουν από την ενοποίηση των διοικητικών υπηρεσιών, καθώς και οι περίπου 2.500 απολύσεις που θα προκύψουν από την αναδιοργάνωση της ΕΘΕΛ, αντιλαμβάνεται κανένας ότι οι συγκοινωνίες και οι εργαζόμενοί τους βρίσκονται μπροστά σε ένα τερατώδες σχέδιο καταστροφής.

Από την άλλη μεριά, ποια είναι τα χρονοδιαγράμματα των εργαζόμενων; Υπάρχουν δυνατότητες ανατροπής του σχεδιασμού κυβέρνησης και κεφαλαίου; Με ποια πολιτική, με ποια στρατηγική μπορούν να σταθούν όρθιοι απέναντι στον συνασπισμό κυβέρνησης κεφαλαίου και να νικήσουν; Μπορούν να κερδίσουν την υποστήριξη της κοινωνίας; Μπορούν να εξασφαλίσουν συμμαχίες και μετωπικές δράσεις με μάχιμα κομμάτια του κινήματος; Ποια είναι η κατάσταση στα συνδικάτα και τις οργανώσεις τους; Σε ποιο σημείο βρίσκεται η διάθεση των ίδιων να αγωνιστούν;

Στο σχέδιο υπάρχουν εμφανή σημάδια που προδίδουν τις διαθέσεις εξυπηρέτησης αποκλειστικά του εμπορευματικού κεφαλαίου, αφού διασφαλίζει ποιότητα μεταφοράς μόνο των εμπορευμάτων σε βάρος της μεταφοράς επιβατών.

Στον τομέα των επιβατών οι αλλαγές είναι σε βάρος της ποιότητας σε επίπεδα που αγγίζουν την ασφάλεια, μεταφέροντας ένα τεράστιο όγκο δουλειάς στο ένα τρίτο των εργαζόμενων που υπάρχουν σήμερα. Και αυτό όχι μόνο στην συντήρηση του τροχαίου υλικού αλλά και στην συντήρηση των υποδομών. Αναμφίβολα, είναι ευθύνη των εργαζόμενων να αναδείξουν τους κινδύνους που θα προκύψουν για τους επιβάτες, όμως αυτό, χωρίς να είναι δευτερεύον, το πολύ να αναστείλει προσωρινά τον κοινωνικό αυτοματισμό που θα αναπτυχθεί σε μια αναμέτρηση εργαζόμενων κυβέρνησης. Οι εργαζόμενοι των συγκοινωνιών μπορούν να ελπίζουν σε κοινωνικές συμμαχίες μόνο αν μπουν επικεφαλής του εργατικού κινήματος θέτοντας σαν αιτήματα, τα αιτήματα της τάξης συνολικά. Λύση για τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες, δεν μπορεί να υπάρξει παρά με την ανατροπή του μνημονίου και μόνο με ένα τέτοιο αγώνα μπορούν να συσπειρώσουν γύρω τους τα αγωνιζόμενα κομμάτια της τάξης και κομμάτια του λαού που υποφέρουν από την εφαρμογή του. Αλλά, αν είναι έτσι, τότε η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών δεν είναι υπόθεση μόνο των συνδικάτων των συγκοινωνιών, αλλά αιχμή της εργατικής πολιτικής συνολικά.

Μπορούν τα συνδικάτα των συγκοινωνιών να προτάξουν μια τέτοια πολιτική; Η ομοσπονδία των σιδηροδρόμων (ΠΟΣ), έχει παραδοθεί πολύ πριν την μάχη. Έχει ήδη πάρει θέση υπέρ της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας» και υπέρ των μνημονίων. Το ενοποιημένο πρωτοβάθμιο συνδικάτο της ΤΡΕΝΟΣΕ και του προαστιακού, δέσμιο του γραφειοκρατισμού και των αυταπατών του, διαπραγματεύεται σύμβαση εργασίας με το ΤΑΙΠΕΔ! Στο σωματείο του μετρό (ΣΕΛΜΑ), μετά την ηρωική απεργία του 2012 και την δόλια προδοσία της, έχει επικρατήσει η δεξιά. Κανένας δεν περιμένει τίποτα από την ΓΣΕΕ, τα δευτεροβάθμια συνδικάτα και τα εργατικά κέντρα. Ακόμη χειρότερα, οι τελευταίες εκλογές δείχνουν με την πρώτη ματιά μια άνετη επικράτηση της ρεφορμιστικής και συμβιβασμένης αριστεράς. Από που λοιπόν θα μπορούσε να προκύψει μια τέτοια αγωνιστική ανάταση;

Είναι όμως αλήθεια ότι από την σημερινή κατάσταση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να προκύψουν απαντήσεις ή μήπως τα ερωτήματα δεν μπήκαν σωστά; Στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, πόσο μάλλον στην ιστορία των συγκοινωνιών, έχουν καταγραφεί ελάχιστα δείγματα πραγματικά επαναστατικών ηγεσιών, που έτσι κι αλλιώς είναι ασύμβατες με τα ιστορικά καθήκοντα των συνδικάτων. Κι όμως μεγάλοι αγώνες έγιναν φτάνοντας μέχρι το τέλος, όπου η τάξη παρέσυρε τις ηγεσίες μέχρι την νίκη. Επιπλέον, μια ψήφος σήμερα στην ρεφορμιστική αριστερά, σημαίνει την υποταγή της τάξης στην συμβιβασμένη πολιτική της; Μπορεί να ερμηνευτεί σαν άρνηση της τάξης να δώσει την αποφασιστική μάχη στον δρόμο; Ή μήπως επέλεξε απλά, να δώσει τις σημερινές λιγότερο αποφασιστικές μάχες από καλλίτερες θέσεις; Σε κάθε περίπτωση η έλλειψη μιας επαναστατικής ηγεσίας της εργατικής τάξης είναι περισσότερο από προφανής. Όμως δεν χρειάζεται να την αναζητούμε κάπου στον πλανήτη. Η ίδια η έλλειψή της, η ένταση με την οποία εμφανίζεται η ανάγκη της, είναι η αιτία και η βεβαιότητα της γέννησής της.

Τ.Α.