ΙΡΑΚ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΙΡΑΚ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Για τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Μέσης Ανατολής!

Άρθρο των Σουνγκούρ Σαβράν και Σάββα Μιχαήλ στο Red Med,

 7 Ιουλίου 2014

 

Η πρόσφατη κατάκτηση από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) μεγάλου τμήματος του Ιράκ, αρχίζοντας από την πόλη της Φαλούτζα και τμημάτων του Ραμάντι πριν από περίπου έξι μήνες και στη συνέχεια, από τις 10 Ιουνίου, με τη διαδοχική κατάληψη της Μοσούλης, της δεύτερης πόλης του Ιράκ, του Τικρίτ, γενέτειρας του Σαντάμ, του Τελ Αφάρ, όπου ζει ένας μεγάλος πληθυσμός Τουρκμένων και ολόκληρης της περιοχής που εκτείνεται δυτικά της Βαγδάτης προς τα σύνορα με την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία, είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τους ιμπεριαλισμούς των ΗΠΑ και ΕΕ, τις αντιδραστικές χώρες του Κόλπου και την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία, στην προσπάθειά τους να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στη Μέση Ανατολή. 

Χάρη στο περιβάλλον που διαμόρφωσαν τα  εγκλήματα αυτών των κυβερνήσεων και του αντιδραστικού καθεστώτος των μουλάδων στο Ιράν, η ISIL ελέγχει σήμερα, αν και δυσδιάκριτα, έναν πληθυσμό  και μια περιοχή στο  μέγεθος της Ιορδανίας, που εκτείνεται από τη Ράκα στα βορειοανατολικά της Συρίας, ως το Κυβερνείο της Ντιγιάλα βορειοανατολικά της Βαγδάτης κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Έχει επίσης τη δυνατότητα να εισέλθει στην Ιορδανία κάθε στιγμή και να κάνει την απειλή της αισθητή στον Λίβανο, όπου έχουν εκραγεί εξαιρετικά καταστροφικές βόμβες στις περιοχές της Χεζμπολάχ.

Το γεγονός ότι ένα τέτοιο βάρβαρο κίνημα αποκτά τέτοια δύναμη στην καρδιά της Μέσης Ανατολής, οφείλεται στον εγκληματικό ρόλο του ιμπεριαλισμού και των στρατηγικών συμμάχων του, του Σιωνιστικού Ισραήλ και των αντιδραστικών καθεστώτων της περιοχής, από την εποχή της αποικιοκρατίας ως τον πόλεμο του Κόλπου το 1991 και από την 11η Σεπτεμβρίου ως την κατοχή του Ιράκ.

Ολόκληρη η βάρβαρη κληρονομιά και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή, με αποκορύφωμα τον τρομοκρατικό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» έχει πλέον κλονιστεί εκ θεμελίων. Εκδηλώνεται μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο η ιστορική παρακμή του παγκόσμιου καπιταλισμού που βουλιάζει πια στην Τρίτη Μεγάλη Ύφεσή του.

Όποια και αν είναι η πιθανότητα το ISIL να κρατηθεί στην εξουσία σε αυτό που έχει τώρα ονομαστεί «χαλιφάτο», το σχέδιό του αμφισβητεί εκ βάθρων τα σύνορα στη Μέση Ανατολή, όπως χαράκτηκαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από την ιμπεριαλιστική συμφωνία Σάικς-Πικό, που υπεγράφη μεταξύ των Βρετανών και των Γάλλων αποικιοκρατών με τη σιωπηρή έγκριση της τσαρικής Ρωσίας, και που ξεσκεπάστηκε, ενάμιση χρόνο μετά,  στα μάτια των αραβικών μαζών από την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων, αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, στον αγώνα της ενάντια στην ιμπεριαλιστική μυστική διπλωματία. Αυτή η αμφισβήτηση είναι εξαιρετικά ανησυχητική για την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων που εγκαθιδρύθηκε στην περιοχή στο τέλος του Ά Παγκοσμίου Πολέμου. Ως εκ τούτου, τα ιμπεριαλιστικά κράτη και τα αντιδραστικά καθεστώτα και οι κυβερνήσεις της περιοχής (η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία) που έθεσαν το φαινόμενο ISIL σε λειτουργία, βρίσκονται στη θέση του μαθητευόμενου μάγου που, έχοντας βγάλει το τζίνι από το λυχνάρι, τώρα απειλούνται από τα καμώματά του!

Το ISIL είναι η αιχμή του δόρατος για την υποδαύλιση ενός σκληρού θρησκευτικού-αιρετικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, μεταξύ της πλειοψηφίας των Σουνιτών από τη μία πλευρά και της μειονότητας των Σιιτών σε συμμαχία με τους Αλεβίτες, από την άλλη. Η απειλή  ενός θρησκευτικού πολέμου ευρείας κλίμακας στη Μέση Ανατολή υπάρχει ήδη από τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Σουνιτών και των Σιιτών που ξέσπασε υπό την αμερικανική κατοχή στο Ιράκ, φθάνοντας στο αποκορύφωμά του την περίοδο 2006-2007. Αλλά το σημερινό κύμα είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα των αντεπαναστατικών μέτρων κατά των επαναστάσεων στον αραβικό κόσμο που εξερράγησαν το 2011, μέτρων που πάρθηκαν και κλιμακώνονται από τα αντιδραστικά κράτη του Κόλπου σε συμπαιγνία με τον ιμπεριαλισμό και την Τουρκία. Έχοντας εφαρμόσει τη στρατηγική της «ομαλής μετάβασης» στην Τυνησία, την Αίγυπτο και την Υεμένη, δωροδοκώντας και τρομοκρατώντας τις μάζες στη Σαουδική Αραβία, φουντώνοντας τις φυλετικές διαμάχες σε συνδυασμό με ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Λιβύη, φέρνοντας κυβερνητικές ανακατατάξεις στην Ιορδανία, συνταγματική μεταρρύθμιση στο Μαρόκο και  προχωρώντας σε στρατιωτική επέμβαση και κατοχήστο Μπαχρέιν από τις ένοπλες δυνάμεις του Συμβουλίου Συνεργασίας του Αραβικού Κόλπου, στη συνέχεια η αντεπαναστατική συμμαχία κατέφυγε στη στρατηγική της μετατροπής της εξέγερσης ενός λαού σε θρησκευτικό πόλεμο στη Συρία. Ενώ ξεκίνησε η συριακή έκρηξη στις 15 Μαρτίου 2011, σαν μια επανάσταση των απόκληρων και των καταπιεσμένων ενάντια στο δεσποτικό καθεστώς της Αλεβίτικης οικογένειας Άσαντ, που είχε την υποστήριξη  της σουνιτικής αστικής τάξης της Δαμασκού και του Χαλεπιού, από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, η αντιδραστική συμμαχία των κρατών του Κόλπου και της γειτονικής Τουρκίας την μετέτρεψε, βαθμιαία, σε ένα θρησκευτικό πόλεμο σουνιτικών στρατών ενάντια στην υποτιθέμενη “καταπίεση της πίστης τους από τους Αλεβίτες”.

Έχοντας ξεκινήσει στη Συρία, αυτός ο θρησκευτικός πόλεμος έχει τα παρακλάδια του σε ολόκληρη την περιοχή την γνωστή σαν “Σιιτική Ημισέληνο”: την περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου οι Σιίτες (και οι σύμμαχοί τους, οι Αλεβίτες) είναι ο κυρίαρχος πληθυσμός και που εκτείνεται από τον Λίβανο και τη Συρία στα δυτικά μέσω του Ιράκ και του Ιράν στα ανατολικά,  και κατεβαίνει στο νότο για να συμπεριλάβει το Μπαχρέιν και τις ανατολικές επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας. Ο πραγματικός στόχος των αντιδραστικών καθεστώτων του Κόλπου, με τους Σαουδάραβες επικεφαλής, είναι να καταστρέψουν τον άξονα συμμαχιών μεταξύ του Ιράν από τη μία πλευρά και του καθεστώτος του Άσαντ στη Συρία, της ισχυρής σιιτικής Χεζμπολάχ στο Λίβανο και του νέου κυριαρχούμενου από Σιίτες καθεστώτος στο Ιράκ από την άλλη, προκειμένου να απομονώσουν και να αποδυναμώσουν, αν όχι να ανατρέψουν, το σιιτικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν.

Αυτό ακριβώς πρέπει να κατανοηθεί πολύ καλά: το ISIL δεν είναι απλώς ένα ακόμα φονταμενταλιστικό ισλαμικό κίνημα. Είναι ένα εργαλείο εμφυλίου πολέμου στην κλίμακα των ισλαμικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής. Δεν προσπαθούν να αποκτήσουν τον έλεγχο αυτού που είναι γνωστό ως Dar al-Harb («το σπίτι του πολέμου») στο ισλαμικό ιδίωμα, δηλαδή τα εδάφη που ελέγχονται από αυτό που θεωρείται «άπιστο» καθεστώς, αλλά την υπεροχή  ενάντια στο Σιιτικό Ισλάμ εντός του Dar al-Islam («το σπίτι του Ισλάμ»). Ακόμη και το όνομα είναι χαρακτηριστικό: το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Σαμ (ISIS), ή το Ισλαμικό Κράτος του Λεβάντε (ISIL) στην πιο κατανοητή αγγλική απόδοση του, σημαίνει ότι το κράτος που εποφθαλμιά αυτή η οργάνωση καλύπτει πραγματικά όλες τις περιοχές όπου το Σιιτικό ή το Αλεβίτικο Ισλάμ είναι κυρίαρχο! Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος εντός του ισλαμικού κόσμου και όχι ένας πόλεμος ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Ένας τέτοιος πόλεμος θα μπορούσε να ωφελήσει μόνο τον ιμπεριαλισμό. Αυτός ο εμφύλιος πόλεμος απειλεί να μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε σφαγείο, με  βόμβες να εκρήγνυνται σε λαϊκές αγορές, με βομβιστές αυτοκτονίας να σκοτώνουν εκατοντάδες αμάχους, ιερά και τεμένη να καταστρέφονται και να πυρπολούνται, δεκάδες ή ακόμα και εκατοντάδες χιλιάδες να σφαγιάζονται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ISIL πρέπει να  αντιμετωπιστεί από τους επαναστάτες προτού η σύγκρουση εκραγεί σε έναν ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο θρησκευτικής φύσης στην κλίμακα της Μέσης Ανατολής. 

Ο ανταγωνισμός πάνω από εδάφη πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο  ανάμεσα  στα  αντιδραστικά σουνιτικά κράτη του Κόλπου και το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν απειλεί να καταλήξει στην αλληλοσφαγή των εργαζομένων και των φελάχων (της Μέσης Ανατολής!

Θα πρέπει επίσης να κατανοήσουμε ότι το ISIL δεν είναι ένα μέσο για εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο του αραβικού πληθυσμού ενάντια στον ιμπεριαλιστικό έλεγχο της χώρας τους. Το ISIL υπολογίζεται ότι έχει κάπου 15 χιλιάδες μαχητές, αλλά οι εκθέσεις δείχνουν ότι οι 2.500 μαχητές προέρχονται από τη Σαουδική Αραβία και μόνο! Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι ξένοι, από την Τσετσενία, το Αφγανιστάν, τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο, από τη γειτονική Τουρκία και από  πιο  μακριά, από το Μαγκρέμπ. Πρόκειται για ένα στρατό που έχει σημείο αναφοράς την Ούμα (το σύνολο του ισλαμικού κόσμου) για έναν πόλεμο με στόχο την επικράτηση της μαύρης σκοταδιστικής αντίδρασης και της κοινωνικής αντεπανάστασης στον ισλαμικό κόσμο.

Δεν πρέπει να περιμένουμε μια λύση στο πρόβλημα  αυτό  από τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ είναι η κυρίως υπεύθυνη δύναμη για την παρούσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Η εντυπωσιακή άνοδος του ISIL είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα της υποταγής στην οποία υποβλήθηκε η κοινότητα των Σουνιτών του Ιράκ από την κατοχή των ΗΠΑ. Η σημερινή σιιτική κυβέρνηση Μαλίκι κάνει ακόμα πιο αφόρητη τη ζωή για τον σουνιτικό πληθυσμό. Αφού κυβέρνησε τη χώρα για δύο θητείες, ο Μαλίκι βγήκε ως η πρώτη πολιτική δύναμη στις εκλογές της 30 του Μάρτη. Αυτό είναι που προκάλεσε τα σημερινά γεγονότα. Το ISIL αγκαλιάστηκε από την υποταγμένη σουνιτική κοινότητα ως την τελικά ανακαλυφθείσα δύναμη που θα μπορούσε να την σώσει από τη θέση του υπηρέτη μέσα στο νέο Ιράκ. Το γεγονός ότι μια σειρά άλλων σουνιτικών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων των απομειναριών του Μπάαθ του Σαντάμ (το Naqshabandiyya με τον άνθρωπο του Σαντάμ Izzeddin al-Duri επικεφαλής του), αλλά και μια σειρά από ισλαμιστικές και φυλετικές δυνάμεις (το Majilis Thuwar Anbar, to Jaish al Mujahideen, to Jaish Ansar al-Ahlu Sunni, ακόμη και αποστάτες από το πανίσχυρο Sahwa, τη δύναμη που προσέλαβαν οι ΗΠΑ προκειμένου να συντρίψει τη σουνιτική εξέγερση) έχουν δώσει τα χέρια με το ISIL, είναι απόδειξη για το πόσο θερμά έχει γίνει ευπρόσδεκτο το ISIL από την κοινότητα των Σουνιτών. Αυτό θα μπορούσε ακόμη και να ονομαστεί η εκδίκηση του Σαντάμ, αν δεν υπήρχε το γεγονός ότι ο Σαντάμ ήταν ένας εντελώς κοσμικός πολιτικός, αν κριθεί με τα αραβικά πρότυπα.

Δεν πρέπει να περιμένουμε από τη Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ μια λύση. Είναι αλήθεια ότι η Αλ Κάιντα δεν είναι ακριβώς το είδος του κινήματος που θα χωνέψουν εύκολα τα κράτη αυτά. Αλλά ήταν αυτοί που εκπαίδευσαν, όπλισαν και χρηματοδότησαν αυτούς τους αντιδραστικούς στρατούς, συμπεριλαμβανομένης και της ISIL. Είναι ακόμα αυτοί που τρέφουν φιλικές σχέσεις τόσο με τις φυλετικές δυνάμεις των Σουνιτών, όσο και με τους ισλαμικούς στρατούς που έχουν συστήσει μια συμμαχία με την ISIL. Και είναι αυτοί πίσω από τη στρατηγική του θρησκευτικού πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Δεν πρέπει να περιμένουμε από την Τουρκία του Ερντογάν και του AKP μια λύση. Η κυβέρνηση του AKP έχει μετατρέψει τα τουρκο-συριακά σύνορα σε ελβετικό τυρί! Από το ξεκίνημά του 2012, οι μαχητές του ισλαμικού στρατού έχουν δημιουργήσει στρατόπεδο στην Τουρκία, όπου έχουν προσληφθεί Τούρκοι στρατιωτικοί, οι οποίοι εκπαιδεύουν τους στρατιώτες εκεί, κάνουν εισβολές στη Συρία πολεμώντας την ημέρα και επιστρέφουν στην Τουρκία τη νύχτα, βρίσκοντας καταφύγιο για τους τραυματίες τους, λαμβάνοντας άφθονες παροχές υγείας στα τουρκικά νοσοκομεία. Η Τουρκία έχει επίσης λειτουργήσει ως μεσολαβητής για την οικονομική βοήθεια και τα όπλα της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ. Ο Ερντογάν εξακολουθεί να μην αντιτίθεται στην ISIL, παρά το γεγονός ότι ο επικεφαλής πρόξενος της Τουρκίας και μια σειρά άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι την ημέρα που η Μοσούλη καταλήφθηκε από την οργάνωση και εξακολουθούν να κρατούνται. Ο λόγος είναι ότι το σύνολο της στρατηγικής του χτίστηκε με βάση την αναζωπύρωση της φωτιάς του θρησκευτικού πολέμου στη Συρία ή ακόμη και στη Μέση Ανατολή γενικότερα. Ο Ερντογάν έχει μεγαλεπήβολα όνειρα, να γίνει ο διεθνώς αναγνωρισμένος ηγέτης των Σουνιτών σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτόν να πολεμήσει ενάντια στην ISIL για όσο διάστημα το σύνολο του σουνιτικού κόσμου δεν στρέφεται εναντίον της οργάνωσης.

Ο Ερντογάν κοιτάζει επίσης προς την ISIL για την καταπολέμηση της απειλής της  επικράτησης και της εδραίωσης της κουρδικής αυτόνομης οντότητας στο βόρειο τμήμα της Συρίας που ονομάζεται Ροζάβα, κάτι που το τουρκικό κράτος απεχθάνεται απλώς και μόνο επειδή η κυρίαρχη πολιτική δύναμή του είναι υπέρ του PKK. Επιπλέον, δεδομένης της συμμαχίας του Ερντογάν με τον Μπαρζανί, τον ηγέτη της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν του Ιράκ και αποφασιστικού φίλου των ΗΠΑ, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν κρύβει τα σχέδιά της για το μετασχηματισμό του Νότιου Κουρδιστάν σε προτεκτοράτο, για να επωφεληθεί από τα άφθονα αποθέματα πετρελαίου και για να παγιδεύσει το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα στην Τουρκία και στο σύνολό του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Νετανιάχου τάχθηκε υποκριτικά υπέρ ενός «ανεξάρτητου μετριοπαθούς Κουρδιστάν»… στο Ιράκ, φυσικά! Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σαφές ότι ένα Κουρδιστάν που θα κηρύξει την ανεξαρτησία του από το Ιράκ θα ήταν αναγκαστικά ελκυστικό για την Τουρκία, δεδομένου ότι μπορεί να ενθαρρύνει αποσχιστικές τάσεις, ιδίως μεταξύ της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας του κουρδικού κινήματος μέσα στην Τουρκία και στη Συρία. Αυτό στη συνέχεια θα δράσει ως μπούμερανγκ, βαθαίνοντας την ήδη έντονη κρίση στην Τουρκία, ωριμάζοντας τις προϋποθέσεις μιας επαναστατικής αντιπαράθεσης.

Οι δυναμικές του πολέμου και της αδελφοκτόνας σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή είναι ενσωματωμένες στις διαμάχες για την εξουσία μεταξύ των ανταγωνιστικών κυρίαρχων τάξεων των διαφόρων χωρών της περιοχής, βρίσκοντας ιδεολογική έκφραση στις αρχαϊκές θρησκευτικές διαμάχες. Τα συμφέροντα των ιμπεριαλισμών, και των ΗΠΑ και της ΕΕ, η ληστρική όρεξη για τα έσοδα από το πετρέλαιο των περιφερειακών δυνάμεων και των στρατηγικών υπολογισμών του πανταχού παρόντα σιωνιστικού γύπα στο παρασκήνιο, όλα αυτά αλληλεπιδρούν για να δημιουργήσουν μια εκρηκτική κατάσταση στο εγγύς μέλλον.

Το Ισραήλ έχει ήδη εντείνει την καταπίεση του παλαιστινιακού πληθυσμού με πρόσχημα  αντίποινα για την δολοφονία τριών Ισραηλινών εφήβων. Ακολούθησε η δολοφονία ενός παλαιστίνιου αγοριού της ίδιας ηλικίας. Η Γάζα έχει γίνει και πάλι ο στόχος πολεμικής επιδρομής. Αυτό θα επιτείνει σίγουρα την δίνη που έχει ήδη δημιουργηθεί στη Μέση Ανατολή. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας να μπει τέρμα στην καταπίεση του παλαιστινιακού πληθυσμού στο Ισραήλ, στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας.

Είναι η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες και οι άποροι φτωχοί των πόλεων της περιφέρειας, των οποίων τα συμφέροντα έρχονται αντιμέτωπα με αυτή τη δυναμική. Είναι μόνο η εργατική τάξη που μπορεί να βάλει ένα τέρμα σε αυτήν τη διολίσθηση στη βαρβαρότητα. Οι καταπιεσμένες εθνότητες και θρησκευτικές ομάδες της Μέσης Ανατολής, πρώτα απ’ όλα οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι, υπόσχονται να είναι οι μεγάλοι σύμμαχοι των εργαζόμενων μαζών σε αυτόν τον αγώνα. Το προλεταριάτο, όπως και αλλού, πρέπει επίσης να συγκεντρώσει γύρω του όλα τα καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας, ξεκινώντας με τις γυναίκες, οι οποίες βρίσκονται σε άμεση ανάγκη χειραφέτησης, και την νεολαία, η οποία υποφέρει από την τεράστια ανεργία και τη φτώχεια.

Καλούμε όλα τα αριστερά σοσιαλιστικά κινήματα και το εργατικό κίνημα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, ανεξάρτητα από την πίστη, το έθνος και τη φυλή, Άραβες, Πέρσες, Τούρκους, Κούρδους κλπ, να  βάλουν τις βάσεις  ενός διεθνιστικού κινήματος ενάντια σε αυτή την κούρσα που προσπαθεί να μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε σφαγείο. Ο διεθνισμός, για τον οποίο το επαναστατικό μαρξιστικό κίνημά μας έχει αγωνιστεί για δεκαετίες και εξακολουθεί να αγωνίζεται ακατάπαυστα, θα χρειαστεί τώρα περισσότερο από ποτέ στις μεγάλες μάζες, καθώς ο εφιάλτης κατηφορίζει όλο και περισσότερο προς το δικό μας τμήμα του κόσμου.

Η μόνη πραγματική εναλλακτική λύση στην προοπτική του εμφυλίου πολέμου στην κλίμακα της Μέσης Ανατολής είναι η Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Μέσης Ανατολής. Σε αυτό το δύσκολο αγώνα, η διεθνής εργατική τάξη και ιδίως το προλεταριάτο της Νότιας Ευρώπης που αγωνίζεται ενάντια στην απάνθρωπη λιτότητα που επιβλήθηκε στις μάζες από τον ιμπεριαλισμό της ΕΕ, θα είναι ο βασικός διεθνής σύμμαχος των λαών της Μέσης Ανατολής.

Ο τελικός στόχος αυτού του αγώνα είναι να δημιουργηθεί η Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Μέσης Ανατολής,  πέρα και πάνω από διαιρέσεις σε έθνη και θρησκείες. Αυτό  θα μπορούσε να  επιτευχθεί με την σοσιαλιστική πάλη των προλετάριων κι απόκληρων της περιοχής. Ας σταματήσουμε αυτόν τον κατήφορο προς τη βαρβαρότητα με τον διεθνή Σοσιαλισμό

 

Για τη Συντακτική Επιτροπή του RedMed 

Σουνγκούρ Σαβράν (DIP, Τουρκία)

Σάββας Μιχαήλ  (EEK, Ελλάδα)

redmed.org