Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΗΡΩΙΚΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

Σύντομο ιστορικό του αγώνα

Τον Σεπτέμβριο του 2013 του Υπουργείο Οικονομικών καταργεί τις καθαρίστριες που εργάζονταν στις εφορίες και στις υπηρεσίες του και 595 εργαζόμενες τίθενται σε διαθεσιμότητα. Η Ομοσπονδία του Υπουργείου (ΠΟΕ ΔΟΥ) μετά από κάποιες στάσεις εργασίας κάποιες χλιαρές ανακοινώσεις τις εγκαταλείπει. Το ίδιο και η ΑΔΕΔΥ που περιέβαλε τις απολύσεις με την… εκκωφαντική σιωπή της.

Η κυβέρνηση με την αμέριστη βοήθεια του κυβερνητικού συνδικαλισμού και την αδυναμία της ρεφορμιστικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα, είχε ήδη σπάσει την απόφαση για απεργία διαρκείας των καθηγητών στις εξετάσεις το Μάιο, είχε ήδη απολύσει 2500 εργαζόμενους κλείνοντας την ΕΡΤ και απέλυσε χιλιάδες σχολικούς φύλακες. Η κυβέρνηση με την αλαζονεία αυτών των «επιτυχιών» αντιμετώπισε τις διαμαρτυρίες των απολυμένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών σαν μια παρωνυχίδα.

Τα λάθος της κυβέρνησης

Η κυβερνητική αλαζονεία στηρίζονταν στην αποκαρδιωτική για τους εργαζόμενους στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Αυτό όμως που δεν περίμενε ήταν το πείσμα και η αποφασιστικότητα των καθαριστριών. Οι καθαρίστριες σε καθημερινή βάση έξω από υπουργεία, εφορίες, πρωτοστατώντας σε διαδηλώσεις και καταλήψεις, χιμώντας ορμητικά πάνω στα αυτοκίνητα των τροϊκανών, με ευρηματικά συνθήματα και με απαράμιλλη αγωνιστικότητα δημιούργησαν ένα πολιτικό ζήτημα που αδυνατούσε η κυβέρνηση να διαχειριστεί. Πίσω από τις 50 καθαρίστριες που πρωτοστατούσαν στον αγώνα, βρίσκονταν να στηρίζουν τον αγώνα τους οι υπόλοιπες 550 και πίσω από αυτές όλη η εργατική τάξη παρακολουθούσε τα ταξικά της αδέρφια με κομμένη την ανάσα.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης χλόμιαζε όσο οι απολυμένες εργάτριες στην καθαριότητα του Υπουργείου Οικονομικών αντί να το βάζουν κάτω, πείσμωναν σε κάθε χτύπημα των δυνάμεων καταστολής, κάνοντας την κυβέρνηση αλλά και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία να χάνουν τον ύπνο τους. Παράλληλα, ο απόηχος του αγώνα τους γίνονταν σημείο αναφοράς για όλη την εργατική τάξη για όλα τα καταπιεσμένα μέλη της κοινωνίας που στο πείσμα και το θάρρος των εργατριών, βλέπανε τους δικούς τους πόθους για τον αποφασιστικό αγώνα και την ανατροπή.
Το πρόβλημα που η κυβέρνηση θεώρησε παρωνυχίδα, αποδείχθηκε ακανθώδες πολιτικό θέμα και οδήγησε, στη συνέχεια, στην παραίτηση του αγαπημένου παιδιού της τρόικας Χ. Θεοχάρη.

Δικανικός αγώνας

Ανεξάρτητα από τον αγώνα στον δρόμο οι καθαρίστριες προσέφυγαν στα δικαστήρια καταθέτοντας αίτημα για ασφαλιστικά μέτρα κατά της διαθεσιμότητας και την ακύρωση της ίδιας της διαθεσιμότητας. Η απόφαση του δικαστή Γ. Κυριακού να δικαιώσει τον αγώνα των καθαριστριών αποδεχόμενος στην απόφαση το αίτημά τους για επιστροφή στην δουλειά αλλά και να διατάξει την προσωρινή εφαρμογή της απόφασης αποτέλεσε σημείο καμπής για τον αγώνα. Η κυβέρνηση εκτιμώντας ότι από την απόφαση «…τίθενται ζητήματα εξαιρετικής σπουδαιότητας που αποτελούν τον πυρήνα του θεσμού της διαθεσιμότητας και συνδέονται με την ερμηνεία και εφαρμογή συνταγματικών διατάξεων.». αποφάσισε να αμφισβητήσει την απόφαση με προσφυγή στον Άρειο Πάγο. Σε κάθε κίνησή της όμως η κυβέρνηση έδινε πολιτικό περιεχόμενο στον δικαστικό αγώνα. Για τους πολιτικούς διαχειριστές το πρόβλημα αυτό είχε μόνο μια λύση: η τρόικα να φορέσει τα «γουνάκια» του Άρειου Πάγου και να «δικάσει» μέσα από το αίτημα για αναστολή της πρωτόδικης απόφασης κάθε εργατική διεκδίκηση που έρχονταν σε αντίθεση με το μνημόνιο. Η αστική δημοκρατία βρήκε το αληθινό της περιεχόμενο (που είναι η κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία) με την άρνησή των τύπων της, συμπεριλαμβανόμενης και της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης.

Ο κύκλος των δικανικών εξελίξεων κλείνει, με μια παρωδία συζήτησης στον Άρειο Πάγο, στις 10 Ιουνίου, και την έκδοση της απόφασης που αν και συνήθως βγαίνει σε λίγες ώρες να καθυστερεί τρεις μέρες! Ο Άρειος Πάγος με την απόφασή του αποδέχεται το πολιτικό πρόσταγμα της κυβέρνησης και στις 10 Ιουνίου δικάζοντας το αίτημα αναστολής της κυβέρνησης ταυτίζει το «δημόσιο συμφέρον»… με τις απολύσεις των εργαζόμενων και με την παράδοση των υπηρεσιών καθαριότητας σε ιδιώτες εργολάβους – δουλεμπόρους.

Μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου

Η ανακοίνωση της άδικης και ταξικής απόφασης του Αρείου Πάγου το απόγευμα της Πέμπτης, έφερε σε αμηχανία τις καθαρίστριες, αμηχανία όμως που δεν κράτησε πάνω από ένα τέταρτο της ώρας. Αμέσως μια αυθόρμητη μαχητική διαδήλωση προς το Υπουργείο Οικονομικών, συγκροτήθηκε με τις απολυμένες εργάτριες μπροστά και συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής που προσπάθησαν να τις σταματήσουν. Με αυτό τον τρόπο οι απολυμένες εργάτριες του Υπουργείου Οικονομικών δήλωσαν στο όνομα της εργατικής τάξης ότι: το δικαίωμα στη δουλειά και στη ζωή, το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, είναι πάνω από κυβερνήσεις, μνημόνια, τρόικα και δικαστήρια. Δήλωσαν κατηγορηματικά, σε κάθε κατεύθυνση πως νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.
Αυτό το πολιτικό μήνυμα υπόγραψαν με τις δεκάδες τραυματίες και το αφήνουν παρακαταθήκη μαζί με τον αγώνα τους στην εργατική τάξη. Η αυθόρμητη αλληλεγγύη εκατοντάδων εργαζόμενων που σπεύσανε άμεσα στον τόπο των συγκρούσεων για να συμπαρασταθούν στις καθαρίστριες έδειξε πως το μήνυμα έγινε αντιληπτό και από δω και πέρα η καρδιά της εργατικής τάξης χτυπάει στο Κέντρο Αγώνα που συγκροτήθηκε από τις απολυμένες εργάτριες της καθαριότητας του Υπουργείου Οικονομικών, τους σχολικούς φύλακες και τους διαθέσιμους καθηγητές.

Διαλέγοντας με μια εικόνα

Προσπαθώντας να διαλέξω μια εικόνα από τις εκατοντάδες που αντιπροσωπεύουν τον αγώνα αυτό, έβαλα ένα δύσκολο καθήκον. Τι από όλα αυτά να περιγράψει κάποιος από αυτήν την πορεία των 10 μηνών; Τις μέρες του αγώνα έξω από το υπουργείο. Τα δάκρυα για το άδικο και την βία της αστυνομίας; Τα ερωτηματικά για τον αγώνα; Την συντροφικότητα των αγωνιστριών; Το πείσμα; Τα τσακισμένα από τις ασπίδες των αστυνομικών δάχτυλά τους; Τα μελανιασμένα από τις κλωτσιές με τις θωρακισμένες μπότες πόδια τους; Την καθαρίστρια που αρπάζει το κλομπ και το σηκώνει στο πρόσωπο του αστυνομικού με το ύφος της θυμωμένης μάνας που μαλώνει το παιδί της;
Θα κλείσω με την εικόνα μιας καθαρίστριας που πλέκει για την κόρη της, δίπλα στη σκηνή, καθώς περιφρουρεί τον αγώνα τους. Κι έτσι όπως πλέκει αφοσιωμένη και πεισμωμένη για το δίκιο, ταυτόχρονα υφαίνει στο υφαντό του εργατικού αγώνα το μέλλον όλων των παιδιών, ανοίγοντας δρόμους με βήμα σταθερό και σίγουρο και με το ήρεμο πρόσωπό της αμφισβητεί τρόικες και κυβερνήσεις, την τάξη αυτού του άδικου κόσμου…

Αβραμίδης Κώστας