ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΜΟΡΦΗ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η καπιταλιστική κρίση και τα αποτελέσματα αυτής επιδρούν με τον πιο καθοριστικό τρόπο στο πεδίο της πολιτικής, ως απόπειρα εκφοράς πολιτικού λόγου και παραγωγής πολιτικής πράξης, αντιθετικής προς την καθεστηκυία αστική κοινωνική και πολιτική τάξη. Καθώς μαζί με την καταστροφή που πραγματοποιείται στην οικονομική σφαίρα, συντελείται και μια ανάλογου βεληνεκούς αποσάθρωση στο πεδίο της πολιτικής και της ιδεολογίας, το αποτέλεσμα είναι τα μέσα και οι μορφές που η εργατική τάξη αξιοποιούσε για την άρθρωση των αιτημάτων της, στην “ειρηνική περίοδο”, να είναι πλέον αναποτελεσματικά και παροπλισμένα.

Δεν είναι ότι το σωματείο ή το συνδικάτο έχουν χάσει την σημασία τους και την χρησιμότητά τους, και πρέπει να ανακαλυφθούν ή ακόμη χειρότερα να “κατασκευαστούν” νέες μορφές έκφρασης των αναγκών και των συμφερόντων των εργαζομένων. Μια τέτοια παραδοχή θα μας οδηγούσε στο ατέρμονο κυνήγι, μιας τέλειας μορφής οργάνωσης του εργατικού κινήματος, ωσάν αυτή, να μπορούσε να εμφανιστεί ξέχωρα από το επίπεδο της ταξικής πάλης και σε ανεξαρτησία από την ποιότητα και το εύρος του πολιτικού αγώνα που διεξάγουν οι εργαζόμενοι. Ωστόσο η ίδια η ένταση της ταξικής πάλης και το βάθος της επίθεσης του κεφαλαίου, που οδηγούν το εργατικό κίνημα εκτός του συνδικαλισμού, είτε λόγω ανεργίας είτε λόγω απογοήτευσης από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, είναι που επιτάσσουν την ιχνηλάτηση, νέων δρόμων έκφρασης των εργατικών αναγκών.

Δεν πετάμε τις ιστορικές μορφές οργάνωσης του εργατικού κινήματος. Ταυτόχρονα δεν επιλέγουμε την στείρα και αντιδιαλεκτική άρνηση των αναγκών που αναδύονται από την ίδια την πραγματικότητα της πολιτικής πάλης. Η πολύτιμη πείρα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, μπολιάζει κάθε πλευρά της φυσιογνωμίας των αναδυόμενων μορφών οργάνωσης της εργατικής τάξης, που δεν προκύπτουν ως θετικιστικός φορμαλισμός αλλά ως γνήσιο απόσταγμα, μια “πλούσιας διαλεκτικής” των αναγκών και των δυνατοτήτων. Από αυτήν τη σκοπιά τα Κέντρα Αγώνα εργαζομένων δεν λειτουργούν ως έτοιμη, από τα πριν δοσμένη φόρμα, αλλά ως δυναμική πολιτική, ιδεολογική και κινηματική διαδικασία σε διαρκή εξέλιξη, που αποπειράται στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, να λειτουργήσει ως εκφορά του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου, προτάσσοντας την διαλεκτική όσμωση τακτικού και στρατηγικού πολιτικού αγώνα.

Τα Κέντρα Αγώνα Εργαζομένων δεν είναι κάτι καινοφανές για τον κόσμο της εργασίας. Η αυθόρμητη τάση της αντίστασης στην καπιταλιστική επίθεση, οδηγεί τόσο στην ενότητα επιμέρους αγωνιζόμενων κομματιών όσο και στην αναζήτηση μιας κοινής προγραμματικής συνισταμένης. Γεγονός που αναδεικνύει την ιστορική ανάγκη της εργατικής τάξης, να απεγκλωβιστεί, από τα πεπερασμένα πλαίσια του χρεοκοπημένου, εργοδοτικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και να αναζητήσει μορφές εργατικής αυτοοργάνωσης, σε σύγκρουση με κράτος, αφεντικά και συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Γλαφυρό παράδειγμα αποτελεί ο αγώνας των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, που λειτουργεί ως Κέντρο Αγώνα, για αγωνιζόμενους εργαζόμενους, όπως είναι οι σχολικοί φύλακες, οι δάσκαλοι, οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων, οι υγειονομικοί.

Στις γειτονιές, όπου εργαζόμενοι και άνεργοι, μετανάστες και νεολαία, βιώνουν στον καταιγιστικό και ταυτόχρονα βασανιστικό ρυθμό της καθημερινότητας, τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης, τα Κέντρα Αγώνα μπορούν να λειτουργήσουν , ως σημείο αναφοράς για τον κόσμο του αγώνα, ως δρόμος έκφρασης κοινωνικών, πολιτικών, ιδεολογικών και πολιτισμικών αναζητήσεων, ως μοχλός κινηματικής διεκδίκησης, των δικαιωμάτων στην ζωή, στην δουλειά, στην υγεία, την τροφή και την στέγη. Μια τέτοια θεώρηση κατανοεί τα Κέντρα Αγώνα στις γειτονιές ως μορφή εμφάνισης του ενιαίου εργατικού μετώπου, στον βαθμό που θα λειτουργήσουν ως υλική δύναμη αντιπαράθεσης με την καπιταλιστική βαρβαρότητα και ταυτόχρονα ως δυνατότητα, ηγεμονικής εμφάνισης ενός εργατικού κοινωνικού ρεύματος, ικανού να αντιπαρατεθεί με κάθε εκδοχή αστικής εξουσίας. Από τον εργοδότη, που απολύει ή αφήνει απλήρωτους εργαζόμενους, μέχρι τον φασίστα που επιτίθεται και δολοφονεί μετανάστες και αγωνιστές του κινήματος.

Δεν πρόκειται περί μιας θεωρητικής δυνατότητας. Αντίθετα, έχει καταστεί φανερό ότι όπου έχουν γίνει κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση είναι επιτυχημένες και αγκαλιάζονται από τον κόσμο των γειτονιών. Έκδηλο παράδειγμα η προσπάθεια δημιουργίας Ιατρείου Αλληλεγγύης στο Ίλιον και Κέντρου Αγώνα για το δικαίωμα σε δημόσια, δωρεάν υγεία που καταδεικνύει τις πραγματικά σημαντικές δυνατότητες που υφίστανται στην κατεύθυνση μετατροπής των Κέντρων Αγώνα, σε σημεία αναφοράς του κόσμου της εργασίας για το σύνολο των προβλημάτων που άπτονται του Κοινωνικού Ζητήματος. Ειδικά σε ζητήματα που αφορούν στην υγεία, την τροφή, την στέγη, είναι μονόδρομος η αυτοοργάνωση του κόσμου της εργασίας, σε ανεξάρτητες από το κράτος και τα αφεντικά μορφές διεκδίκησης των πρόδηλα αυτονόητων ανθρώπινων αναγκών.

Η ιστορικά αναπόδραστη “κάθοδος”, στην “άβυσσο” της ταξικής πάλης αποτελεί την μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη, για να αρχίσει να αποκρυσταλλώνεται στην αρχή πρωτογενώς, η προοπτική εμφάνισης ενός εργατικού ρεύματος, που θα βρίσκεται σε διαλεκτική συνέργεια με τις στρατηγικές και τακτικές επιδιώξεις, του κοινωνικού και πολιτικού προτάγματος του ενιαίου μετώπου. Ως εργατικού ταξικού μετώπου που χτίζεται στη βάση της εργατικής τάξης, ως οργανικό κομμάτι της, ”μολύνοντας” την αστική πολιτική με την επιδίωξη της εργατικής εξουσίας και της κομμουνιστικής ελευθερίας. Μια επιδίωξη που για να καταστεί εφικτή, πλευρές της είναι ανάγκη να υπάρξουν στο “ενεργό παρόν”, ως άρνηση πυρηνικών πλευρών του καπιταλιστικού υποδείγματος και ως κατάφαση της δυνατότητας των καταπιεσμένων να πάρουν την ζωή τους και το μέλλον τους, στα χέρια τους.

Ο δρόμος προς αυτή την προοπτική είναι να αποκτήσει υλικά κοινωνικά ερείσματα καθώς και πολιτική και ιδεολογική αποκρυστάλλωση το Ενιαίο Μέτωπο των Εργατών. Μοχλός, μέσο για την ευόδωση αυτής της στοχοθεσίας, είναι τα Κέντρα Αγώνα Εργατών που προκύπτουν ως αυθόρμητη ανάγκη του κόσμου της εργασίας να αναπνεύσει ελεύθερα, μακριά από την φορμόλη που αποπνέει η αστική πολιτική και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Τα Κέντρα Αγώνα οικοδομούνται από εργάτες που αναζητούν τρόπους συλλογικής αγωνιστικής έκφρασης και νικηφόρας κινηματικής δράσης. Το ενιαίο μέτωπο των εργατών, έχει το πρόσωπο της εργατικής τάξης, που απαλλαγμένη από τον παλιό της εαυτό, κυοφορεί τους όρους πραγμάτωσης της εργατικής εξουσίας, όχι πια μόνο ως ιστορική αναγκαιότητα, αλλά ως καλπάζουσα δυνατότητα.

Μένει να αποδειχθεί, αν ο καταθλιπτικός ορίζοντας της καπιταλιστικής φυλακής θα υποκύψει στην δύναμη και την ενάργεια της οικουμενικής πολιτικής πράξης των εργατών, που σπάει τα δεσμά τού ασφυκτικού καπιταλιστικού πλαισίου, σε μια πορεία από τους “μηδενικούς τόπους” του κανιβαλικού καπιταλισμού, στα απάτητα μονοπάτια, ενός κόσμου κομμουνιστικής ελευθερίας.
Μένει να αποδειχθεί, δεδομένου ότι οι δρόμοι, γίνονται περπατώντας…

Χρήστος Μιάμης