ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΥΤΙΛΙ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΠΑΡΟΥΤΙ...

Μοιάζει σαν να γίνεται με πρόγραμμα κάθε δύο χρόνια. Η πρώτη φορά ήταν το 2010 η δεύτερη το 2012 και η τρίτη το 2014.

Η κρίση στην Ελλάδα και πάλι βάζει φωτιά στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και κάνει όλους να θυμούνται ότι αυτό που ξεκίνησε το 2008 είναι παρόν και ο αδύναμος κρίκος εξακολουθεί να είναι σπασμένος όσο και την πρώτη φορά αν όχι περισσότερο.

Το κυβερνητικό αδιέξοδο και το άλμα στο κενό που επιχειρεί το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου με την άμεση στήριξη των Βρυξελλών μέσα από την επίσπευση της διαδικασίας προεδρικής εκλογής έχει φέρει εντός των πυλών της Eυρωζώνης τον εφιάλτη της κατάρρευσης.

Με την διαφορά πως τώρα ο εφιάλτης δεν είναι το χρέος των 320 δις ευρώ της Ελλάδας αλλά τα δύο δις ευρώ της Ιταλίας τα οποία απέχουν ελάχιστα πλέον ως αξιολόγηση (μετά την πρόσφατη υποβάθμισή της) από το ελληνικό χρέος. Να πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου με την πρόταση για άμεση εκλογή προέδρου της Βουλής επιχειρεί να εκβιάσει τους βουλευτές για την εκλογή του προέδρου αν δεν θέλουν να χάσουν άμεσα τις βουλευτικές τους έδρες, η διάρκεια των οποίων είναι μέχρι τα μέσα σχεδόν του 2016. Το κύμα της αντικυβερνητικής κοινωνικής αντίδρασης είναι όμως τόσο ισχυρό –ιδιαίτερα μετά την νικηφόρα κινητοποίηση για την υπόθεση του Ρωμανού– που οι «πρόθυμοι» βουλευτές δεν τολμούν προς το παρόν να ξεπουληθούν στις προσφορές Σαμαρά. Που σημαίνει ότι οι εθνικές εκλογές είναι πλέον σχεδόν βέβαιες, εκτός και αν κάποιο «θερμό επεισόδιο» τους δώσει τα προσχήματα για «εθνική συσπείρωση»…

Οι διεθνείς κεφαλαιαγορές θεωρούν πλέον ως βέβαιη την εκλογή του Συριζα στην περίπτωση εθνικών εκλογών και παρά τις διαβεβαιώσεις των κ.κ. Σταθάκη και Μηλιού στο Λονδίνο πριν από μερικές εβδομάδες θεωρούν ότι ο Τσίπρας θα λειτουργήσει ως ο ευρωπαίος Τσάβες…

Ο κ. Σταθάκης μάταια προσπάθησε να τους πείσει στο Λονδίνο ότι «ο Σύριζα θεωρεί ότι πρέπει να σταθεροποιηθεί το σύστημα και αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με κυβέρνηση Συριζα…», όπως επανέλαβε μπροστά στους δημοσιογράφους μετά την συνάντησή του με τους εκπροσώπους ευρωπαϊκών και αμερικανικών επενδυτικών οίκων. Εκείνοι δεν πείσθηκαν και μόλις η κυβέρνηση δρομολόγησε τη διαδικασία που τελικά επισπεύδει τις εθνικές εκλογές άρχισαν να αποσύρουν ό,τι κεφάλαια είχαν απομείνει στην Ελλάδα ρίχνοντας το χρηματιστήριο στον Καιάδα και στέλνοντας την αξία των ελληνικών ομολόγων από κοντά…

Ο λόγος που οι αγορές αντέδρασαν αυτή την φορά τόσο βίαια, περισσότερο ακόμα και από το 2012 ή το 2010, έχει να κάνει με το γεγονός ότι μετά τον ελληνικό κρίκο της ευρωπαϊκής αλυσίδας έρχεται ο ιταλικός κρίκος που δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην Ελλάδα, ήτοι τα δάνεια από το EFSF και το ΔΝΤ. Η υποβάθμιση του ιταλικού χρέους σε συνθήκες που η κυβέρνηση Ρέντζι απειλείται με κατάρρευση είναι το βαρέλι με το μπαρούτι που ο ζωντανός ελληνικός εφιάλτης απειλεί τώρα να πυροδοτήσει με την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά αν δεν επιβιώσει από τις προεδρικές εκλογές.

Για να γίνει κατανοητό αυτό αρκεί να πούμε ότι ολόκληρο το ελληνικό χρέος είναι όσο τα χρήματα που χρειάζεται το ιταλικό δημόσιο για να εξυπηρετήσει το χρέος του για ένα μόνο χρόνο! Όλα μαζί τα κεφάλαια (που ακόμα δεν διαθέτει) του ευρωπαϊκού Ταμείου διάσωσης, του EFSF, είναι μόλις το 25% του ιταλικού χρέους ! Ούτε καν το ΔΝΤ δεν είναι σε θέση να καλύψει τις ιταλικές ανάγκες αν σπάσει και ο ιταλικός κρίκος ο οποίος απέχει μόλις μια βαθμίδα αξιολόγησης από το ελληνικό.

Και αν καταρρεύσει η κυβέρνηση Ρέντζι τότε η νέα υποβάθμιση το φέρνει στο… ύψος της Αθήνας.

Και τα μεγέθη εδώ είναι τέτοια που κανένα ευρωπαϊκό εργαλείο δεν είναι τόσο ισχυρό για να καλύψει το ιταλικό αξιόχρεο.

Αυτή η πραγματικότητα έχει πανικοβάλει τις αγορές κεφαλαίου και όχι απλά η αδυναμία εκλογής προέδρου στην Ελλάδα ή ο ερχομός του Σύριζα. Το αδιέξοδο παραμένει «ελλαδικό» αλλά και –κυρίως– «ευρωπαϊκό».     

Γιάν. Aγγ.