Εδώ και παραπάνω από έναν μήνα, ο άξονας ΜΜΕ – Κυβέρνησης, οι κήρυκες της τρομο-υστερίας, προσπαθούν να διαμορφώσουν μια πλασματική εικόνα για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ενώ η κυβέρνηση βαρύνεται με σκάνδαλα, υποκλοπές, δεκάδες κρατικές και εργοδοτικές δολοφονίες (Τέμπη, Πύλος, ΒΙΟΛΑΝΤΑ, Ασπρόπυργος, εν ψυχρώ δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος) και τη συμμετοχή της χώρας στους πολέμους του ΝΑΤΟ, υποκρίνεται πως η κοινωνία κινδυνεύει από την ακροαριστερή τρομοκρατία και τις… παραδόσεις του εμφυλίου πολέμου.
Εγκαινίασαν αυτή τη διαδικασία με την έκρηξη στους Αμπελόκηπους, την ομηρία για παραπάνω από έναν χρόνο αγωνιστών της γενιάς της εξέγερσης του 2008 (που αθωώθηκαν πανηγυρικά μετά την κατάρρευση του σαθρού κατηγορητηρίου) και νωρίτερα με τη σύλληψη «περιβόητων μελών» της «Ένοπλης Προλεταριακής Δικαιοσύνης». Τώρα, με όλα τα μεγάλα κόμματα να έχουν ξεκινήσει την καμπάνια τους για τις ερχόμενες εκλογές, ξαφνικά ανοίγει η υπόθεση της Μαρφίν μετά από 16 χρόνια!
Συγκεκριμένα αυτή τη φορά, τη θέση του περιβόητου «δακτυλικού αποτυπώματος» την πήρε ένα ανώνυμο μέιλ που στάλθηκε στην Ασφάλεια, με τον αποστολέα να ιχυρίζεται ότι…. Θέλει να «έχει καθαρή τη συνείδησή του για τον χαμό των υπαλλήλων της τράπεζας» – γεγονός που δεν πείθει ούτε τους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων. Με πρόσχημα την υπόθεση της Μαρφίν, η κυβέρνηση συλλαμβάνει αγωνιστές του προλεταριακού κινήματος με έωλα αποδεικτικά στοιχεία, προσπαθώντας από τη μια να δώσει άρτο και θεάματα στο ακροδεξιό ακροατήριό της και από την άλλη να εγκαινιάσει μια νέα εποχή τρομοκρατίας εναντίον όποιου μάχεται απέναντί της, με κύριο στόχο ένα μελλοντικό χτύπημα στα πιο πρωτοπόρα στοιχεία του οργανωμένου κομμουνιστικού – μπολσεβίκικου ρεύματος στην Ελλάδα.
Παρόλα αυτά, η ατζέντα της τρομο-υστερίας στην Ελλάδα δεν έχει μόνο εγχώρια έκφανση. Καθόλου τυχαία, την ίδια περίοδο πραγματοποιείται η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Κωνσταντινούπολη (μετά τη εξευτελιστική ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν) και η κυβέρνηση, διεκδικώντας «χρυσά γαλόνια» στο κυνήγι μαγισσών, αποφασίζει τελεσίδικα να συλλάβει κόσμο. Η διασφάλιση μιας σταθερής μορφής διακυβέρνησης είναι αναγκαία για το ελληνικό κράτος, δεδομένου του ρόλου της χώρας ως στρατιωτικού, εφοδιαστικού και εμπορικού κόμβου του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Δυτική Ασία, ενώ παράλληλα διατηρεί έναν συμπληρωματικό, αλλά αξιοσημείωτο ρόλο στο πλαίσιο των επιχειρήσεων του πολέμου στην Ουκρανία.
Όπως έγραψε ο Λέον Τρότσκι, «ο λευκός τρόμος στρέφεται κατά του προλεταριάτου και εκφράζει την απελπισία των διεφθαρμένων, παλαιών κυρίαρχων τάξεων». Αυτή η απελπισία μεταφράζεται σε ελπίδα και ευκαιρία για τα μαχόμενα στοιχεία του προλεταριάτου και προπαντός για τη μπολσεβίκικη πρωτοπορία του. Όποιος ελπίζει να ζήσει μια γαλήνια ζωή, έκανε λάθος που γεννήθηκε στον 20ό-21ο αιώνα· όλα τα συστατικά της καθημερινότητας θα μπορούσε κάποιος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τα έχει προβλέψει. Το παν όμως βρίσκεται στο να τα αλλάξουμε.
Είναι αναγκαία όσο ποτέ η πτώση της κυβέρνησης, η υπεράσπιση του μαχόμενου κινήματος που καταστέλλεται τόσο πολιτικά όσο και συνδικαλιστικά, και —μέσα από τα ερείπια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού που απειλεί την ανθρωπότητα με έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο— η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής προοπτικής στα χνάρια του Κόκκινου Οκτώβρη.
Fanis P.
