ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΣΤΑΘΕΡΗΣ ΤΡΟΧΙΑΣ

Ενότητα των εργαζομένων ΝΑΙ

Όμως με διαδικασίες δημοκρατικές και ΟΧΙ πίσω από τις πλάτες των εργαζομένων

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Mετρό Aθήνας, η οργάνωση μιας συνέλευσης – παρωδία από το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου, με σκοπό υποτίθεται την ενοποίηση των σωματείων στα μέσα σταθερής τροχιάς, χωρίς πολιτικό σχεδιασμό, με τις καταστατικές διαδικασίες να καταπατούνται κατάφωρα, με την καταπάτηση κάθε αρχής ενός συλλογικού διαλόγου μεταξύ εργαζόμενων,  θέτει αναγκαστικά το ερώτημα πού βρίσκεται η κατάσταση και πού οδηγούνται οι εργαζόμενοι του μετρό και των συγκοινωνιών; Ασφαλώς η ερώτηση  δεν αφορά μόνο στο μετρό αλλά σε όλο το κίνημα. Πόσο μάλλον που το σωματείο του μετρό με την απεργία των εννέα ημερών στις αρχές του 2013, λίγο μετά την απεργία των χαλυβουργών, κλείνει ένα σημαντικό κύκλο διεκδικήσεων για το συνδικαλιστικό κίνημα για την υπεράσπιση των συμβάσεων εργασίας, των μισθών και κεκτημένων του καθεστώτος προ των νόμων των μνημονίων. Η ήττα εκείνης της απεργίας επιβάλλει τον πολιτικό επαναπροσανατολισμό των συνδικάτων των συγκοινωνιών με δεδομένο ότι σύμφωνα με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για την αναδιοργάνωση των συγκοινωνιών, την επικείμενη συρρίκνωση της ΕΘΕΛ, τον μηδενισμό της κρατικής επιδότησης, τις νέες περικοπές μισθών και απολύσεις οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες θα έρθουν πολύ σύντομα αντιμέτωποι με μια νέα πολύ χειρότερη κατάσταση.

Προϋπόθεση για να αντιμετωπιστεί η προ πολλού ανακοινωθείσα αναδιοργάνωση των συγκοινωνιών στην κατεύθυνση της κατάργησης του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα τους και των εργασιακών δικαιωμάτων και κεκτημένων από τους εργαζόμενους, είναι η ενότητά τους. Όμως η ενότητα δεν χτίζεται σε πολιτικό κενό. Δεν μπορεί να χτιστεί χωρίς εκτίμηση της πολιτικής κατάστασης από κοινού, χωρίς τις απαραίτητες προγραμματικές συμφωνίες, χωρίς σχεδιασμό ενός κοινού βηματισμού τουλάχιστον στο επίπεδο του συντονισμού των δράσεων.  Προπάντων δεν μπορεί να χτιστεί από τα πάνω, μονομερώς από τις διοικήσεις των σωματείων χωρίς την ενεργή συμμετοχή και συμφωνία των εργαζόμενων. Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε σύγχυση, οι εργαζόμενοι θα βρίσκονταν απροετοίμαστοι  και θα  οδηγούνταν αναγκαστικά σε μια νέα ακόμη μεγαλύτερη ήττα με ευθύνη των ηγεσιών τους.

Πρώτος όρος για την ενότητα πρέπει να είναι η αδιάλλακτη πάλη για την πολιτική και ιδεολογική ανεξαρτησία των συνδικάτων και οργανώσεων της τάξης μας από το κράτος, τους εργοδότες και την κυβέρνησή τους. Είναι προφανές ότι καμιά μάχη δεν μπορεί να είναι νικηφόρα με επικεφαλής κυβερνητικές και εργοδοτικές παρατάξεις και συνδικαλιστές. Καμιά μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί όταν έχουμε από τα πριν υποταχθεί στον  συμβιβασμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, με τις πολιτικές που σκοτώνουν τα συνδικάτα μας, καταδικάζουν τον λαό μας, παραδίδουν την τάξη μας στην ανεργία και στην φτώχεια. Ζούμε μπροστά στα μάτια μας τις συνέπειες για τους συναδέλφους στην ΕΘΕΛ, της υπογραφής της σύμβασης εργασίας  με αποδοχή όλων των αντεργατικών μνημονιακών νόμων. Από την επόμενη ημέρα ξεκίνησαν απολύσεις, δυσφήμηση των εργαζόμενων, ξεκίνησε η συρρίκνωση του συγκοινωνιακού έργου της ΕΘΕΛ, η υποβάθμισή της στον ρόλο ενός δορυφόρου γύρω από τα άλλα μέσα μεταφοράς.

Η σημασία της ύπαρξης των συνδικάτων όπως διαμορφώθηκε ιστορικά, είναι η αδιαπραγμάτευτη αντίσταση και υπεράσπιση των όρων διαβίωσης των εργατών απέναντι στους όρους κερδοφορίας των εργοδοτών. Η αξία της μαχητικής συνδικαλιστικής δράσης βρίσκεται και βρισκόταν πάντα στην αντίσταση ενσωμάτωσης στους όρους παραγωγής που επιβάλλει η πολιτική των ισχυρών είτε αυτή προέρχεται από δεξιές ή αριστερές κυβερνήσεις. Όμως η μαχητική συνδικαλιστική δράση προϋποθέτει την ενότητα, το ενιαίο μέτωπο της τάξης με αρχές και πολιτικό προγραμματισμό. Προϋποθέτει την μεγαλύτερη δημοκρατία εντός των συνδικάτων, την μεγαλύτερη συμμετοχή, τον συλλογικό διάλογο και την κατανόηση της πολιτικής κατάστασης από όλους. Προϋποθέτει επίσης την πάλη απέναντι σε ηγεσίες στα συνδικάτα με δεξιό ή πολλές φορές και με αριστερό πρόσημο όπως στο μετρό όπου η ηγετική ομάδα πρόσκεινται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στην  περίπτωση του μετρό είναι αναγκαία η πιο πλατιά συζήτηση εντός του κινήματος και ιδιαίτερα εντός της αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για τις εξελίξεις, τις προοπτικές και τις τάσεις που θα υποστηριχθούν στις συγκοινωνίες.

Π. Αλεξόπουλος,
συνδικαλιστής στο Μετρό